5.25.2017

Në darkën e Federica Mogherinit me kryeministrat e gjashtë vendeve të Ballkanit Perëndimor


Të gjithë të pranishmit në darkën joformale në Bruksel konfirmuan angazhimin e plotë për të vazhduar punën në drejtim të procesit të integrimit evropian, siç edhe konfirmoi BE-ja në mars të këtij viti, në Këshillit Evropian.

Kështu u tha tha në një deklaratë të postuar në faqen e internetit të Përfaqësueses së Lartë të BE-së për Politikë të Jashtme dhe Siguri, Federica Mogherini pas darkës me gjashtë kryeministrat e Ballkanit Perëndimor,.

Të pranishmit ripërsëritën vendosmërinë e tyre dhe interesin e përbashkët në forcimin e bashkëpunimit dhe arritjen e rezultateve të prekshme në jetën e qytetarëve të rajonit, thuhet në deklaratë.

Në këtë darkë të organizuar nga kryediplomatja evropiane me kryeministrat e gjashtë vendeve të Ballkanit Perëndimor, ishin të pranishëm edhe kryeministri i Kosovës, Isa Mustafa dhe ai i Shqipërisë Edi Rama.

Para këtij takimi janë mbajtur takime bilaterale të shefes së diplomacisë evropiane me kryeministrat e vendeve të Ballkanit Perëndimor.

5.24.2017

Fatmir Sejdiu, Adem Salihaj e Shpejtim BulliqiPrurjet e reja në LDK dhe largimet nga lista për deputetë

Gresa Bajraktari

Nga Gresa Bajraktari



11 qershori do të jetë dita kur qytetarët e Republikës së Kosovës do të mund të votojnë të preferuarit e tyre, për kryeministër dhe për deputetë në Kuvendin e Kosovës.

Në partitë politike në Kosovë ka pasur dorëheqje dhe aderime të reja.




Ish presidenti i Kosovës, Fatmir Sejdiu, pjesë e Lidhjes Demokratike të Kosovës, ka dhënë dorëheqje të parevokueshme nga strukturat e LDK-së, nga pozita e anëtarit të Këshillit të Përgjithshëm dhe Kryetarit të Nderit të LDK-së.

Ai ka dhënë arsyet e tij për dorëheqjet, duke thënë se kanë lidh këto koalicione parazgjedhore dhe kanë ndërtuar listë të deputetëve, duke anashkaluar personalitete të rëndësishme dhe të dëshmuara të LDK-së si dhe duke futur emra që absolutisht nuk kanë pasur lidhje me LDK-në, bile edhe kundërshtarë të saj.

“Lidhja Demokratike e Kosovës, tash e sa vjet ka zhvilluar politika që janë në kundërshtim esencial me programin e saj burimor dhe në veçanti ka vepruar në mbylljen e mendimit të lirë si dhe përndjekjen e gjithë atyre që kanë menduar ndryshe nga vullneti i lidershipit të saj”, ka shkruar Sejdiu në llogarinë e tij në Facebook.

Në anën tjetër, në LDK, e cila formoi koalicion parazgjedhor me AKR-në dhe Alternativën, aderuan edhe figura të njohura, siç janë Lumir Abdixhiku e Driton Selmanaj, të cilët janë kandidatë për deputetë në Kuvendin e Kosovës.

Image

Skënder Zogaj: Dorëheqja e Sejdiu, nuk justifikohet 
me asnjë lloj arsyetimi

Lidhur me dorëheqjen e Sejdiut, njohësi i çështjeve politike në vend, Skënder Zogaj ka thënë se dorëheqja e tij lë shumë për të dëshiruar në këtë kohë zgjedhjesh.

“Dorëheqja e ish kryetarit Fatmir Sajdiut nga Këshilli i Përgjithshëm dhe nga posti i kryetarit të nderit, në kohën e zhvillimeve me përpjekje të forta rrënuese kundër LDK-së nga ana e disa partive shumë qëllimkëqija, lë shumë për t'u dëshiruar, sepse, nuk është veprim i duhur për njërin nga themeluesit dhe funksionarët më m të lartë partiak, siç është Fatmir Sejdiu. Pavarësisht nga arsyet dhe motivet, akti i dorëheqjes në çastin më kritik për fatin e LDK-së, nuk mund të justifikohet me asnjë lloj arsyetimi”, ka thënë Zogaj .

Ndërsa, deputetët Shpejtim Bulliqi dhe Adem Salihaj kanë reaguar pas lënies jashtë listës zgjedhore të partisë të cilët i takojnë.

Image

 Shpejtim Bulliqi: Më larguan për shkak të Demarkacionit


Deputeti Shpejtim Bulliqi faktin që nuk është në listë të LDK-së e ndërlidh me kundërshtimin që ai i ka bërë marrëveshjes së Demarkacionit dhe mosvotimin e Hashim Thaçit president.

“Motivi i këtyre largimeve është i ulët, ata që na larguan mua dhe kolegët kryesisht e bën si duket nga frika dhe respekti që ne gëzonim përditë e me tepër te elektorati i LDK-së, i cili respekt u forcua për shkak të qëndrimeve tona rreth disa çështjeve që ishin aktuale gjatë mandatit që lamë pas.

Largimi është bërë selektiv, pasi që nuk ishim pak kolegë që i kundërshtuam disa çështje jetike për vendin dhe integritetin e tij.

Me vie shumë keq për të gjithë anëtarësinë e LDK-së që janë zhgënjyer më këtë politikë fyese e linquese ndaj atyre që përkrahën vendimet e tyre lidhur me mos votimin e Thaçit për president vendi dhe cenimin e integritetit të shtetit tonë-demarkacionin.

Njerëzit e këtij vendi kanë dhënë shumë më tepër se ne-jetën, ndërsa ne e sakrifikuam një karrige deputeti që mund të jetë gjëja më e vogël”, ka deklaruar Bulliqi.

Më tej, ai ka shtuar se ka pasur oferta nga partitë tjera, por që i ka refuzuar dhe se ka qenë i gatshëm të paguajë çmimin për kauzat që ka qenë i angazhuar.

Image

Adem Salihaj: Sërish do ta mbaja të njëjtin qëndrim për Demarkacionin, Hashim Thaçin e Kadri Veselin

Edhe deputeti Adem Salihaj eliminimin nga lista zgjedhore e LDK-së e lidh me kundërshtimin që i ka bërë Demarkacionit, zgjedhjes së Hashim Thaçit president dhe Kadri Veselit kryetar të Kuvendit.

“Eleminimi im u bë për shkak se votova kundër koalicionit me PDK-në si dhe kundër zgjedhjes së Kadri Veselit për kryetar të Kuvendit dhe Hashim Thaçit për president të Kosovës.

 Lidhur me Marrëveshjen e Demarkacionit,u deklarova se nuk do ta votoj, ndonëse ajo nuk u soll asnjëherë në Kuvend për votim.

Lidhur me çështjen e koalicionit, në kuadër të të cilit përfshihen edhe zgjedhja e Thaçit dhe Veselit, organet e LDK-së për katër vite me radhë, duke ndjekur zërin e elektoratit tonë, kishin qëndrim të prerë se nuk do të bëhet koalicion me strukturat kriminale të PDK-së dhe SHIK-ut.

Këtë qëndrim e kanë përcjellur për 4 vite me radhë te anëtarësia e LDK-së dhe te publiku, kryetari i LDK-së Isa Mustafa, nënkryetarët dhe sekretari i përgjithshëm Ismet Beqiri.

Asnjë organ i LDK-së asnjëherë nuk ka marrë vendim që të bëhet koalicion me PDK-në, prandaj konsideroj se qëndrimet e mia kanë qenë në përputhje me vendimet e organeve të LDK-së .

Po të pyetesha edhe tash, sërish do ta mbaja të njëjtin qëndrim, sepse konsideroj se është qëndrim i drejtë dhe është në përputhje me zërin e fuqishëm të elektoratit të LDK-së”, ka deklaruar deputeti Salihaj.


Shpresa se LDK-ja do të forcohet e reformohet


Lidhur me aderimet e reja në LDK dhe lënies jashtë liste të Bulliqit e Salihajt, analisti Skënder Zogaj ka thënë se shpresa mbetet të kuadrot e reja, që LDK-ja të forcohet edhe më shumë.

“Mos konsideratat e Këshillit të Përgjithshëm, ndaj Fatmir Sejdiut, Bulliqit, Salihajt e ndonjë tjetri, nuk janë kurrfarë habie, sepse, të këtilla kanë ndodhur edhe më parë e në vazhdimësi, duke anashkaluar figura të shkëlqyeshme partiake, por, kjo është gjëja më e zakonshme për një parti të madhe, si LDK-ja, brenda së cilës ka diversitete pikëpamjesh, deponimesh dhe ambiciesh karrieriste, të cilat 'padyshim që prodhojnë gjendje refuzuese.

 Një anëtari të devotshëm i takon që të përballet qoftë edhe me çmimin e viktimizimit të vetvetes. Fatmir Sejdiu është dashur ta kalojë edhe këtë rast, kur LDK-së iu kanë afruar freskime të reja kuadrosh si Dritoni, Lumiri, Visari, e varg të tjerësh, që japin shpresën se LDK-ja do të forcohet e reformohet dhe, më në fund, do të jetë ajo që e dëshirojmë dhe kemi nevojë që ta kemi”, është shprehur analisti Zogaj .

Image

Haki Abazi: Çështja e listave, shumë e ndërlikuar

Ndërsa, njohësi i çështjeve politike në vend Haki Abazi, ka thënë se çështja e listave është një ndër çështjet më të ndërlikuara dhe komplekse për secilin subjekt politik, derisa e cilëson të ndryshëm rastin e Bulliqit dhe Salihajt.

“Mendoj që është çështje e brendsheme e partive për kriteret që ato përdorin për të përfshirë individë të caktuar ose jo dhe gjithashtu kalkulimet për marrëdhëniet që janë ndërmjet anëtarëve me influencë brenda partisë.

 Mendoj që çështja e Z.Bulliqi është shumë ndryshe nga ai i Z.Salihaj, duke pasur parasysh që në rastin e parë ka ndodhur një përzierje ndërmjet qëndrimit profesional dhe atij partiak politik për çështjen e Demarkacionit, ndërsa në rastin e dytë nuk ka aspak njohuri për arsyet e mospërfshirjes. Por, supozimi im është se duke krijuar një listë koalicioni për zgjedhjet, mund të krijojnë pakënaqësi më të madhe se në rastin kur partitë shkojnë të vetme në zgjedhje”, është shprehur Abazi

nga Flori Bruqi : “LDK manovra me lista”, përgjigjet kryeministri Mustafa

Manovrat e LDK-së me listë

Publikimi i listës së kandidatëve të LDK-së ka shfaqur edhe të metat e saj. Heqje nga lista, favorizim të aderimeve të reja, anashkalim të fytyrave të rëndësishme të partisë e edhe përfshirje të njerëzve me aktakuza
Koalicioni i formuar nga Lidhja Demokratike e Kosovës, Aleanca për Kosovën e Re dhe “Alternativa” ka bërë dje publike listën e kandidatëve të saj për deputetë.

Siç edhe ishte pritur më herët, ky koalicion, në këtë rast LDK-ja, ka lënë jashtë listës së tyre të kandidatëve ish-të përzgjedhurit e popullit në legjislaturat e kaluara.

Mirëpo, ajo që nuk është pritur ka qenë anashkalimi i figurave të rëndësishme të partisë, duke i radhitur ato në pjesën e fundme të listës, ndërsa aderimeve të reja ua ka lënë një vend në fillim të listës.
Publikimi i listës ka ngjallur reagime sidomos tek partneri më i madh në koalicion, LDK-ja, anëtarët e së cilës e kanë fajësuar kryekëput Isa Mustafën, i cili, sipas tyre, i ka lënë jashtë liste këta deputetë si shenjë hakmarrjeje karshi kundërshtimit të Marrëveshjes së Demarkimit të Kufirit me Malin e Zi.

LDK-ja ka lënë jashtë listës së saj deputetë të cilët ishin të zëshëm kundër çështjes së ratifikimit të Demarkacionit me Malin e Zi, të tillë si Shpejtim Bulliqi, Adem Salihaj, Hatim Baxhaku, Fatmir Rexhepi e Adem Saliaj. Ndryshe, në këtë listë u panë edhe një varg i emrave të rinj në skenën politike, por të njohur për popullin, figura këto që u rreshtuan në kreun e listave.


I dominuari për kryeministër nga kjo parti, Avdullah Hoti ka thënë se në LDK ka treguar unitet këto ditë dhe ka marrë vendime kapitale që vetëm kjo parti mund të marrë.

“Uniteti ynë ka bërë bashkë kundërshtarët”, ka thënë  Prof.Dr.Avdullah Hoti.

“Ju garantoj që nesër kur të finalizohet lista edhe me partnerët, do të jetë listë e fitores”, ka shtuar ai.

Kurse nënkryetari, Agim Veliu ka thënë në listë ka kandidatë të ri për deputetë por edhe nga ata që kanë qenë edhe më parë.






Prof.Dr.Avdullah Hoti: Lista Zgjedhore e LDK-së u miratua në mënyrë unanime



Drejtues të Lidhjes Demokratike thonë se lista e kandidatëve të kësaj partie është miratuar në mënyrë unanime nga Këshilli Drejtues, me vetëm dy vota kundër dhe një abstenim.



Këshilli, po ashtu, ka miratuar kandidaturën e Avdullah hoti për kryeministër, si dhe lidhjen e koalicioneve parazgjedhore me AKR-në e Behgjet Pacollit dhe disa parti të tjera më të vogla.

I kandiduari për kryeministër, ministri në detyrë i Financave, Avdullah Hoti, tha se LDK-ja është plotësisht unike për kandidaturën e tij, sikurse dhe për listat zgjedhore.

“Uniteti që është treguar sot… më jep shpresë se kjo do të jetë listë fituese”, tha Hoti, raporton Ekonomia Online.

Kurse, nënkryetari Agim Veliu saktësoi se kundër listës së propozuar kanë votuar kundër vetëm dy anëtarë të Këshillit Drejtues, kurse një ka abstenuar.

Veliu nuk ka komentuar aktin e dorëheqjes së Fatmir Sejdiu nga posti si kryetar i nderit.

Ai, po ashtu, nuk është përgjigjur nëse Vjosa Osmani, e cila në zgjedhjet e kaluara ishte gruaja më e votuar e LDK-së, është pjesë e listës.

“Nesër do t’i merrni vesh detajet”, tha Veliu, për gazetarët.



Ish-presidenti i vendit, Prof.Dr.Fatmir Sejdiu, ka treguar se sot ka dhënë dorëheqje të parevokueshme nga pozita e Kryetarit të Nderit dhe anëtarit të Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së. Ai në një status në Facebook, ka treguar edhe arsyet pse e ka marrë këtë vendim. Sejdiu ka thënë se LDK tash e sa vjet ka zhvilluar politika që janë në kundërshtim esencial me programin e saj burimor dhe në veçanti ka vepruar në mbylljen e mendimit të lirë.

Ky është reagimi i plotë i  Presidentit të nderuar Prof.Dr.Fatmir Sejdiut:

Të dashur miq,

Edhe pse i paftuar si anëtar i Këshillit të Përgjithshëm dhe Kryetar Nderi i LDK-së, sot mora pjesë në mbledhjen e këtij Këshilli, në të cilin do të duhej të debatoheshin çështje të rëndësishme, në kuadër të të cilave çështja e koalicionit parazgjedhor, si dhe lista e kandidatëve të LDK-së për deputetë në Kuvendin e Kosovës.

Sikur edhe më herët, Kryetari i LDK-së dhe njerëzit përreth tij nga Kryesia, sikur që kanë bërë praktikë, pa respektuar Statutin e LDK-së, kanë lidhë këto koalicione parazgjedhore dhe kanë ndërtuar listë të deputetëve duke anashkaluar personalitete të rëndësishme dhe të dëshmuara të LDK-së si dhe duke futur emra që absolutisht nuk kanë pasur lidhje me LDK-në, bile edhe kundërshtarë të saj.

Lidhja Demokratike e Kosovës, tash e sa vjet ka zhvilluar politika që janë në kundërshtim esencial me programin e saj burimor dhe në veçanti ka vepruar në mbylljen e mendimit të lirë si dhe përndjekjen e gjithë atyre që kanë menduar ndryshe nga vullneti i lidershipit të saj.

Aq më tepër, ka ofruar në përgjegjësi të larta partiake dhe shtetërore njerëz që më së paku mendojnë për zhvillimin pozitiv të saj dhe të atillë që nuk kanë kurajon dhe guximin qytetar dhe politik që të ju kundërvihen këtyre rrjedhave të liga.

Si pasojë e kësaj, LDK, ashtu siç kishte vepruar me papërgjegjësi në ndërtimin e koalicionit të deritashëm, si rezultat i “metamorfozës shtetformuese” të liderit të saj, pas ortekut të sharjeve të stilit të tij, pokështu u ndëshkua nga partnerët e tij duke e dëmtuar dinjitetin e LDK-së.

Duke vërejtur se kjo sjellje e papërgjegjshme e lidershipit të LDK-së është duke vazhduar pa ndërprerë dhe se mekanizmat e LDK-së janë shëndrruar në instrumente që vazhdimisht keqpërdoren prej tij si dhe duke mos parë gadishmërinë që të ndërprehet kjo praktikë antidemokratike, sot kam dhënë dorëhjeqje të parevokushme nga pozita e Kryetarit të Nderit dhe anëtarit të Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së.

*****

Pas mbledhjes së Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së, nënkryetari i kësaj partie Agim Veliu, nuk u është përgjigjur pyetjeve të gazetarëve se a janë në listën për deputetë ish deputetët që kanë kundërshtuar demarkacionin.


Ai ka thënë se publikimi i listës do të bëhet të premten.

Ka deklaruar se në listë janë edhe ish-deputetët, por nuk ka pranuar të flasë nëse Vjosa Osmani, Shpejtim Bulliqi e Adem Salihaj janë larguar apo jo nga kjo listë.

Veliu ka thënë se në mbledhjen e sotme është bërë aprovimi i kandidatit për kryeministër, është marrë vendimi për koalicionet dhe lidhjet me grupet tjera politike dhe aprovimi i kandidatëve për listë.

Ka shtuar se vetëm dy vota ishin kundër dhe ishte vetëm një abstenim në aprovimin e këtyre kandidaturave.

Ndërkaq, kandidati për kryeministër, Prof.dr.Avduall Hoti, ka thënë se nesër do të vendoset për listën definitive që sipas tij do të jetë listë e fitores.

Këshilli i Përgjithshëm i LDK-së me këtë rast ka aprovuar unanimisht nominimin e Hotit si kandidat për kryeministër.

Kurse më herët, anëtari i partisë, Gazmend Muhaxheri, njëherësh kryetar i Pejës, ka bërë të ditur se lista e kandidatëve për deputetë thuajse është përafruar.

“Lista është e gatshme thuajse, por jo definitive, brenda natës ose edhe deri nesër do të dorëzohen listat definitive”, ka thënë Muhaxheri.

Ndërsa për Lumir Abdixhikun dhe të tjerët që kanë aderuar në këtë parti, ka thënë se do të jenë vetëm anëtarë të ri të LDK-së.



LDK-ja nuk e ka përfshirë në listë të deputetëve, ish-deputetin e zëshëm Shpejtim Bulliqi.

Këtë e ka bërë të ditur vet Prof.dr.Shpejtim Bulliqi .I pyetur nëse është përfshirë në listë, Bulliqi është përgjigjur: “Jo nuk jam”.

Ndryshe, Bulliqi ishte një nga pjesëtarët e grupit të LDK-së të cilët e kundërshtonin marrëveshjen e demarkacionit.


Prof.Dr.Vjosa Osmani do të jetë në listën e LDK-së për deputete.

Burimet kanë thënë për televizionin se të gjithë ata që janë propozuar nga degët e tyre përkatëse e kanë marrë miratimin e Këshillit të Përgjithshëm.

Osmani nuk e kishte votuar qeverinë Mustafa dhe ishte kundër koalicionit me PDK-në.





Zgjedhjet e parakohshme të 11 qershorit 2017 kanë përshpejtuar edhe proceset përgatitore nëpër partitë politike në Kosovë.

Ndaj edhe Lidhja Demokratike e Kosovës s’ka humbur kohë në përpilimin e listave për kandidatët për deputetë të legjislaturës së ardhshme të Kosovës.


Kohë më parë nga mbledhja e kryesisë së Degës së IV të kësaj partie e mbajtur dje janë përzgjedhur edhe emrat e pretendentëve për deputetë të ardhshëm të partisë.

Fotografia e Hajrullah Tërnava

Kush e largojë nga Lista e LDK -së  ,ekspertin e sigurisë kombëtare Prof.Hajrullah Tërnava ?

Klan Kosova ka siguruar emrat, disa prej tyre të njohur në skenën politike dhe deputetë edhe në të kaluarën e disa emra krejt të rinj, që pretendojnë karriera politike në të ardhmen.

Kryesia e kësaj dege ka vendosur që të propozojë, Halim Muçollin, që është edhe kryetar i kësaj dege, më pas ish-deputetët, Arben Gashi, Nuredin Ibishi e Sabri Hamiti.

Të propozuar të tjerë të degës janë; Hamdi Jaha, Naser Rugova, Hashim Deshishku, Petrit Bicaj, Valon Murtezaj, Vebi Mujku, Frashër Demaj, Besnik Krasniqi dhe Hajrullah Tërnava.

Ndërsa, sipas çelësit gjinor janë propozuar, Besa Zogaj Gashi, Vlora Dumoshi, Hikmete Bajrami, Rita Hajzeraj dhe Donjeta Ballovci.

Dega e Lidhjes Demokratike të Kosovës në Pejë ka vendosur që ministri në detyrë i Kulturës, Rinisë dhe Sportit Prof.Dr.  Kujtim Shala, zëvendëskryeministri në detyrë, Ramiz Kelmendi si dhe Besa Gaxheri të futen në listën e kandidatëve për deputetë të Kuvendit të Kosovës nga kjo parti.


****
Ndërsa Arben Gashi i cili vjen nga qyteti i Pejës pritet të jetë propozim i degëve në Prishtinë të partisë që udhëhiqet nga Isa Mustafa.

Ndërkohë që, Armend Zemaj që ishte deputet në legjislaturën e fundit pritet të nominohet nga dega e LDK-së në Deçan.

Ndryshe, zgjedhjet e jashtëzakonshme në Kosovë do të mbahen më datën 11 qershor 2017 , ndërsa fushata për këto zgjedhje është vendosur të jetë dhjetë ditë, nga 31 maj deri më 9 qershor 2017

Organizimi i këtyre zgjedhjeve do t’i kushtojë Kosovës rreth 5 milionë euro.


******


Figurat kryesore të kësaj partie kanë mbetur shumë poshtë në listë, ndërsa të rinj që kanë aderuar në LDK, por edhe kandidatët e Aleancës Kosova e Re janë renditur shumë më lartë.

Më poshtë keni disa detaje nga kjo renditje, ndonëse akoma nuk është finale.

Prof.dr.Avdullah Hoti është bartës i listës dhe mban numrin 1.

Akademik Prof.dr.Isa Isa Mustafa kryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës nuk është në listë.

Numrin 2 do ta mbajë Behgjet Pacolli.

Ish-bashkëpunëtorja e Pacollit, Mr.sci. Prof.Mimoza Kusari-Lila do ta mbajë numrin 3.

E shumë përfolura  Prof.dr.Vjosa Osmani do ta mbajë numrin 81, ndërsa Arben Gashi 61.

Ismet Beqiri do ta ketë numrin 4, Kujtim Shala 5.

Akademik Prof.dr.Sabri Hamiti do ta ketë numrin 14.

Numrin 10 do ta mbajë këngëtari nga Ferizaj dhe nënkryetari i AKR-së Labinot Tahiri.

Ndërsa prurjet e reja si Lumir Abdixhiku dhe Driton Selmanaj, do ta mbajnë numrin 8 përkatësisht 16.



Kryeministri Isa Mustafa ka reaguar ndaj shkrimeve që LDK po bën manovra me lista.

Përmes një postimi në llogarinë e tij në Facebook, Mustafa ka shkruar se LDK-ja është halë në sy e atyre që tentojnë të vendosin për të.


KUSH PREJ KËTYRE MANIPULOI ME LISTA?

“LDK është gjithnjë një hap përpara! Më e demokratizuar, më e hapur, e pakorruptuar e aftë të qeverisë me vendin. Pikë!”, ka shkruar kryeministri në Facebook.

Postimi i Akademikut Isa Mustafa: 

LDK manovra.. LDK e shtyri në listë....LDK e nxori nga lista.. LDK e LDK gjithnjë në trend. E... LDK vendos vet! Shihet qartë se LDK është strumbullari i aktualiteteve, por edhe halë në sy e atyre që u mbetet merak të vendosin për LDK-në.
LDK është gjithnjë një hap përpara! Më e demokratizuar, më e hapur, e pakorruptuar e aftë të qeverisë me vendin. Pikë!

*****



Nënkryetari i LDK-së, Lutfi Haziri pas mbledhjes së Këshillit të Përgjithshëm të kësaj partie ka thënë se të gjithë ish-deputetët e Kuvendit të Kosovës nga radhët e LDK-së që i takojnë Legjistraturës së VIII-të do të jenë pjesë e listës zgjedhore të kësaj partie, përveç atyre që nuk janë propozuar nga degët e LDK-së.

Sipas Hazirit, ish-deputetët që nuk janë propozuar për kandidatë për deputetë të Parlamentit të Kosovës nuk mund të jenë pjesë e listës me kandidatë për deputetë.

“Të gjithë ata që kanë ardh me propozime të degëve të gjithë janë. Ata që nuk kanë marrë propozim nga degët nuk ka rregull që mundet me u propozu në një nivel tjetër, ata kanë çështje vetëm me degët e tyre”, tha ai.
Manovrat e LDK-së me listë
E një nga ish-deputetët që nuk ka marrë propozimin e kryesisë së degës së LDK-së në Gjilan është Fatmir Rexhepi, i cili për “Gazeta Blic” ka thënë se pavarësisht vendimit të KP të LDK-së ai do të vazhdon të jetë pjesë e kësaj partie.

“Mos propozimi i emrit tim nga kryesia degës në Gjilan e vlerësoi të gabuar dhe në kundërshtim të plotë me vullnetin e elektoratit besimin e të cilëve e kam pasur që 27 vite. Unë kam respektuar kontratën me elektoratin rugovian në ruajtjen e vlerave të LDK-së si dhe të interesave të qytetarëve dhe ato shtetërore në të gjitha kohërat. Amanetin e dhënë Rugovës se do jem anëtari i fundit besnik i LDK-së do ta mbajë pavarësisht se a do jem apo jo në listë për deputet”, është shprehur Rexhepi.

LDK-ja është në koalicion parazgjedhor me AKR-në dhe Alternativën.

Zgjedhjet e parakohshme institucionale janë përcaktuar të mbahen më 11 qershor 2017.






E PO KU JEMI ISH KRYEMINISTËR,AKADEMIK PROF.DR. ISA  MUSTAFA?




Ja tipat e kandidatëve për deputet, që do ua kërkojnë votën



Shkruan: Prof.Dr.Fadil Maloku,sociolog

1. Tipi i deputetit IDEALIST!

2. Tipi i deputetit OPORTUNIST

3. Tipi i deputeti SERVILIST!

4. Tipi i deputetit INDIFERENTIST!

5. Tipi i deputetit HEROIK!

6. Tipi i deputetit KONFORMIST!

7. Tipi i deputetit REBELUES!

8. Tipi i deputetit SMS-eist!

9. Tipi i deputetit “AKADEMIK”!

10.Tipi i deputetit KARIZMATIK!

11.Tipi i deputetit KOMPLOTIST!

12.Tipi i deputetit KLIENTELIST!

13.Tipi i deputetit NARCISOID!

(P.S. Analizën e plotë për secilin tip, ďo e keni në ditët në vijim)

*****

Prof.Dr.Shpëjtim Bulliqi:

Bulliqi: Nga lista më largoi Kryesia e LDK-së, e patën nga frika

 Nga lista më largoi Kryesia e LDK-së, 
e patën nga frika


Ish-deputeti i Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK), Shpëjtim Bulliqi ka thënë se shkaku që ai dhe disa kolegë të tij nuk u përfshinë në listën e kandidatëve të LDK-së për deputetë, është frika që patën udhëheqësit aktual të partisë ndaj rritjes së tyre.

Përmes një shkrimi në rrjetin social Facebook, Bulliqi ka thënë se Kryesia e LDK-së e largoi atë nga lista e kandidatëve për deputetë.

“Fatkeqësisht ata nuk u ndalën vetëm me mua, por larguan edhe kolegë tjerë shumë të respektuar nga elektorati i LDK-së. Motivi i këtyre largimeve është i ulët, ata që na larguan mua dhe kolegët kryesisht e bën si duket nga frika dhe respekti që ne gëzonim përditë e me tepër te elektorati i LDK-se e i cili respekt u forcua për shkak të qëndrimeve tona rreth disa çështjeve që ishin aktuale gjatë mandatit që lamë pas”, ka thënë Bulliqi.


“Largimi është bërë selektiv, pasi që nuk ishim pak kolegë që i kundershtuam disa çështje jetike për vendin dhe integritetin e tij. Me vie shumë keq për të gjithë anëtarësinë e LDK-së që janë zhgënjyer më këtë politikë fyese e linquese ndaj atyre që përkrahën vendimet e tyre lidhur me mos votimin e Thaqit për president vendi dhe cenimin e integritetit të shtetit tonë-demarkacionin”, ka thënë ai.

Bulliqi ka treguar se ka pasur oferta nga partitë opozitare, por që nuk ka dashur të futet në listat e tyre.

“Dua te ju bëjë me dije që gjatë kësaj faze kam pasur oferta nga disa subjektet opozitare për t’u futur në listat e tyre, mirëpo me gjithë respektin që kam për to i kam refuzuar sepse qëndrimet politike që i kam mbajtur gjatë mandatit i kam bëre sepse kam besuar në to e jo për të rifituar edhe një mandat”, ka deklaruar Bulliqi.


Ai u ka bërë thirrje qytetarëve që të mos i votojnë “njerëzit servil”, të cilët sipas Bulliqit, treguan edhe njëherë se mbi të gjitha e kanë interesin e tyre personal.

Ish-deputeti i LDK-së  Adem Salihaj tregon pse u hoq nga lista(Adem Salihaj thotë se Isa Mustafa iu hakmor sepse votoi kundër Thaçit)

Ish-deputeti i LDK-së Adem Salihaj në një postim në Facebook ka dhënë shpjegimet që sipas tij kanë ndikuar që të mos përfshihet në Listën e kandidatëve të LDK-së për deputetë në Kuvendin e Kosovës.

Ai ka treguar se nga lista është larguar bashkë me katër ish–deputetë dhe këtë largime e ka quajtur të padrejtë.

Salihaj,sipas asaj që ka shkruar në Facebook, ka thënë ndër të tjera se “eleminimi im u bë për shkak se votova kundër koalicionit me PDK-në si dhe kundër zgjedhjes së Kadri Veselit për kryetar të kuvendit dhe Hashim Thaçit për president i Kosovës. Lidhur me Marrëveshjen e demarkacionit, u deklarova se nuk do ta votoj, ndonëse ajo nuk u soll asnjëherë në kuvend për votim”.




Shpërthen deputeti i LDK’s:
 Partia asht e kapun!


Deputeti në largim i Lidhjes Demokratike të Kosovës, Hatim Baxhaku, ka sqarue arsyet e mosfutjes së tij në listën për kandidat si deputet në zgjedhjet e 11 Qershorit.

Ai thotë se në mbledhjen e Këshillit të Përgjithshëm të LDK’s ka deklarue se nuk ka asnji problem pse nuk asht në listën për deputet, sepse kështu, simbas tij, e kanë parapa disa kapës të partisë dhe me këtë thotë se nuk aludon në Isa Mustafën.

Baxhaku pamvarësisht këtij vendimi që të mbetet jashtë listës shprehet i sigurt se do të mbetet anëtar shumë i devotshëm dhe besnik i LDK’s.



Postimi i tij në Facebook:



PËR TI HEQUR DILEMAT

Të nderuar anëtarë dhe simpatizant të LDK-së, miq dhe qytetarë të Kosovës. Meqenëse kam një kërkesë të madhe nga Ju por edhe nga mediet për një prononcim lidhur me disa zhvillime aktuale e për të mos lejuar huti, më lejoni të ju drejtohem dhe të jap disa sqarime . Në LDK jam inkuadruar që nga themelimi i saj dhe kam qenë delegat i Kuvendit Themelues të mbajtur në Medresen “Alaudin” në Prishtinë. Arsyeja e vetme ishte që të jap kontributin tim për popullin dhe shtetin e Kosovës në ato rrethana jashtëzakonisht të rënda dhe vendimtare për shqiptarët. Nuk e di sa ja kam dalë në këte punë. Jam edhe pjesëmarrës i luftës si mjek në një spital fushorë në Krumë së bashku me një ekip norvegjez në “Operacioni Shigjeta”. Në LDK nuk jam anëtarësua me pazar: po vij në LDK nëse më beni deputet, ministër, këshilltarë… Asnjëherë nuk jam udhëhequr nga interesi personal. Kam një familje nga babai dhe nëna, ndjesë pacin, që numëron 40 anëtarë. Nē këtë familje kam 8 të rijë, vajza dhe djem të mrekullueshëm, të gjith me fakultete të kryera, bile edhe Master dhe asnjëri nuk është i punësuar. Asnjëherë po e përserisë asnjëherë nuk kam trokitur në parti ose në institucione për ti punësuar “me të njofshëm”. Po presë të punësohen një ditë në kushte të barabarta për të gjithë. Në mbledhjen e Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së kam deklaruar se nuk ka asnjë problem pse unë nuk jam në listën për deputet sepse kështu e kanë parapar disa kapës të partisë( dhe me këtë nuk aludoj në Isa Mustafën). Propozova që në Listën e Kandidatëve për Deputet të futën edhe dy kandidat tjerë nga Prizreni përveq atyre që ishin në atë listë. Kam permendë edhe disa vërejtje për vendimet që merren në strukturat e larta të partisë pa diskutim të mirëfilltë në ato forume, dhe defektet në komunikimin e atyre strukturave me deputet e gupit parlamentar, dhe kam kërkuar që kjo punë të bëhet në kordinim më të mirë që pastaj deputet mos të akuzohen për mosrepektim të vendimeve të organeve partiake. Me këto qështje thashë se duhet dhe do të merremi pas zgjedhjeve në mënyrë institucionale në forumet e LDK-së. Kaq. Dua me këtë rast që tua heqi dilemat që të gjithëve, pa përjashtm :Hatim Baxhaku ka qenë, është dhe do të mbetet anëtar shumë i devotshëm dhe besnik i LD K-së sepse unë punoj për këtë dhe besoj në LDK. Do të jam pa asnjë rezervë përkrahë kandidatëve për deputet nga qyteti i Prizrenit e me gjerë dhe të koalicionit parazgjedhor sepse kam besimin se është gjëja më e mirë që po i ndodhë Kosovës në rrugën e saj të shtetëformimit dhe integrimeve euroatlantike, aty ku e ka vendin ajo dhe qytetarët e saj. Jam thellësisht i bindur se do t’ja dalim me sukses. Me Fitore #Shihemi në Finale.

Sinqerisht i Juaji, Hatim Baxhaku.


****
Prof.Dr.Eqrem Kryeziu e ‘godet’ fort Isa Mustafën

Ish nënkryetari i LDK’s, Eqrem Kryeziu, ka përdorë nji gjuhë të ashpër ndaj kryetarit të LDK’s, Isa Mustafa, për të cilin thotë se ai asht aty për me luftue, për me ndryshue, e për me shendrrue Lidhjen Demokratike në nji Organizatë Bazë të Punës së Bashkueme.

Ish kryetari i Prizrenit, e ka kritikue edhe listën e publikueme nga LDK, për të cilën ka thanë se asht e ndërtueme si model titist.

Shkrimi i plotë i Kryeziut:


Isa, Lista

Tashmë edhe opinioni i gjerë e ka të qartë se kush është Isa. Dëshmia e z. Hajredin Kuçi për refuzimin e rishikimit të demarkacionit, përkundër gatishmërisë së autoriteteve të Malit të Zi, është kyçe. Nuk i pëlqen shokut Isë një shoqëri pa konflikte. Mundësisht të ketë përplasje civile, sikur edhe pati për demarkacion.

T’i kthehemi tani opinionit të Lidhjes Demokratike të Kosovës: kjo parti ka mbijetuar të gjitha sfidat më të ashpra falë raportit emocional të anëtarësisë me të. Partitë e reja nuk e kanë këtë cilësi, këto janë tejet pragmatike. Por a mund ta vlerësojë Isa këtë dashuri të anëtarësisë ndaj LDK-së? Në asnjë mënyrë! Ai është aty për ta luftuar, për ta ndryshuar e për ta shndërruar Lidhjen Demokratike në një Organizatë Bazë të Punës së Bashkuar. Kjo organizatë ka Këshillin e Punëtorëve, anëtarët e të cilit zgjedhen për paaftësinë për t’u marrë vesh njëri me tjetrin: modeli titist i Kullës së Babilonit. Po të lejohej ndërkomunikimi, karakteret totalitarë nuk mund të udhëheqin.

Ja! Mbi këtë koncept Isa bën lista. Vetëm në këtë mënyrë mund të vallëzojë si vedetë në krye të Këshillit të Punëtorëve të Organizatës Bazë të Punës së Bashkuar “LDK”.



*****


Prof.Dr.Muhamet Hamiti e ‘sulmon’ Isa Mustafën: LDK, t’i rikthehet rugovizmit

Muhamet Hamiti, këshilltar shumëvjeçar i Presidentit të ndjerë, Ibrahim Rugova, ka thanë se LDK’ja e Rugovës ka humbë në substancë mbas vdekjes së tij. Kjo ka ndodhè, sipas tij, për fajin e njerëzve që morën në dorë fatet e partisë kryesore shqiptare deri atëherë.

Tue sulmue qartas kryetarin aktual të Lidhjes Demokratike të Kosovës, Isa Mustafa, Hamiti ka thanë se partinë e kanë vërshue komunistët.

Ky asht shkrimi i plotë i Hamitit:

Ibrahim Rugova, lideri ynë pavarësist, kryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK) e President i Kosovës, ka pasur dy soje kundërshtarësh: Serbinë dhe komunistët titistë dhe enverhoxhistë te ne. Me besimin e shumicës së shqiptarëve të mbledhur rreth platformës të tij për Kosovën e pavarur dhe demokratike – mbëshetur në vlera historike shqiptare e evropiane, me njerëz të dijshëm në krye të punëve – për të gjallë të tij i ka mundur të dyja palët. Pas vdekjes së Rugovës, Kosova ka dalë e pavarur, por Serbia ka ruajtur njëfarë roli në Kosovë, sikur që janë ringjallur në jetën publike komunistët e trashëgimisë jugosllave e shqiptare në Kosovë.

LDK-ja e Rugovës ka humbur në substancë pas vdekjes së tij, për fajin e njerëzve që morën në dorë fatet e partisë kryesore shqiptare deri atëherë. Elementi komunist shqiptar, i rikonfiguruar në shoqëri civile, në media, por edhe në parti politike në dukje demokratike, ka luftuar politikat origjinale të Rugovës, duke vendosur në themele të shoqërisë e të shtetit të Kosovës politika komuniste, kryesisht nën petkun e ndezur kombëtarist.

Mallkimi komunist po e ndjek vendin tonë. Sot në Kosovë nuk ka Parti Komuniste, por ka komunistë të shtresuar në partitë shqiptare. Ata që e kanë idealizuar Jugosllavinë komuniste të Titos e të pinjollëve të tij si Fadil Hoxha, por edhe Shqipërinë staliniste të Enver Hoxhës, janë komunistët e moçëm të ditëve tona, që kanë prekur edhe një pjesë të re të shoqërisë. Të tillë janë ata që janë përbetuar në organizime marksiste-leniniste shqiptare, ata që kanë përshëndetur me grusht gjatë luftës çlirimtare të Kosovës, ata që kanë luftuar nacionalistët shqiptarë për shkak se s’kanë qenë pasues të Titos e të Enverit, për shkak se kanë qenë bashkëpunëtorë apo ithtarë të udhëheqësit më të madh shqiptar të shekullit, Ibrahim Rugovës, dhe të idesë së tij për Kosovën e mëvetësishme, që mori besimin e shumicës së popullit dhe bekimin e botës perëndimore, të vendeve kryesore evropiane, të SHBA-ve, dhe të aleancës veri-atlantike (NATO), e cila u bë forca ajrore e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në pranverën e vitit 1999.

Ibrahim Rugova është luftuar keq për të gjallë të tij – edhe prej njerëzve shqiptarë – pse ka punuar me ngulm për një shoqëri e shtet të Kosovës që ruan e kultivon vlerat tradicionale shqiptare, respektin për dijen, për kulturën shqiptare, për familjen, për ekonominë e tregut, vlera të nëpërkëmbura prej ideologjisë komuniste që kishte pllakosur shoqëritë shqiptare në Kosovë e Shqipëri.

Falë politikës vizionare të Rugovës, një udhëheqësi shqiptar që u bë pamja e mirë e popullit të vet në botë, krahina e Kosovës e pushtuar prej Serbisë ruajti substancën kombëtare, u bë shtet për vete fillimisht e pastaj edhe në sytë e të tjerëve, ndërsa si pasojë e udhëheqjes politike provinciale pas vdekjes së Rugovës një shtet që po humb emrin e mirë që kishte në kohën e tij.

A mund të ketë kthesë të mirë për fatet e Kosovës pas zgjedhjeve nacionale të 11 qershorit të këtij viti? Ky vend e ka këtë mundësi, jo të madhe, po qe se nuk voton komunistët e rinj e të vjetër që kanë vërshuar listat zgjedhore të partive e koalicioneve, të atij soji njerëzish që ka ndërruar besim e parti, jo një herë, po madje dy herë, tri herë, katër herë, edhe pesë herë, në këtë çerek-shekulli të jetës politike pluraliste në Kosovë. Mund të jenë në pakicë në lista zgjedhore njerëzit me integritet njerëzor, kombëtar e profesional, por për pakicën e zgjedhur mundet të votojë njeriu ynë, votuesi i secilit formacion politik, dhe kështu të krijojë shumicën e zgjedhur, trupin përfaqësues që do të mund t’i japë drejtim të ri Republikës sonë. Ky dekomunistizim i shoqërisë dhe i shtetit të Kosovës duhet të fillojë. Mundësia është tani. Mallkimit komunist duhet t’i vijë fundi. Me të dajthtën politike autentike shqiptare, me LDK-në e vijës tradicionale (jo të shartuar si LDK të Re), me Kosovën e kthyer te vlerat rugoviane, me njerëzit që kanë vlerat e shtatin për ta bërë këtë punë.


Sa vota kishin deputetët e LDK-së që u larguan nga lista, në zgjedhjet e vitit 2014?


Lidhja Demokratike e Kosovës ka vendosur që një numër të deputetëve të legjislaturës së fundit ta lë jashtë listës të kandidatëve për deputet për zgjedhjet e 11 qershorit.

Edhe pse jo zyrtarisht, njëra ndër shkaqet thuhet se është qëndrimi kundër i disa deputetëve për qeverinë PDK-LDK dhe Demarkacionin, raporton lajmi.net

Në listën e koalicionit LDK-AKR-Alternativa nuk figurojnë si kandidat për deputetë: Adem Salihaj, Fatmir Rexhepi, Shpejtim Bulliqi dhe Hatim Baxhaku, që të gjithë deputetë të legjislaturës e cila u shpërnda para disa kohësh.

Por nga sa kishin vota këta deputetë në zgjedhjet e vitit 2014?

Nga faqja e KQZ-së bëhet e ditur se në zgjedhjet e fundit Hatim Baxhaku kishte pasur 8892 vota, Shpejtim Bulliqi 8859, Fatmir Rexhepi 8532, kurse Adem Salihaj kishte siguruar 8318 vota në zgjedhjet e vitit 2014.

Në total i bie që vetëm këta katër ish-deputetë kanë pasur 34.601 vota.

Për lënie jashtë listës u përmend edhe emri i Vjosa Osmanit, gjithashtu një kundërshtuese e Qeverisë PDK-LDK dhe e Demarkacionit, por që ajo është në listë e 81-ta me radhë.

Prof.Dr.Shpejtim Bulliqi,me akuza ndaj LDK-së


Edhe pse mbeti jashtë listës për deputet, Shpejtim Bulliqi do të vazhdojë të mbetet në partinë e tij në LDK.

Ai në një intervistë për KosovaPress thotë se vendimi që ai të mbetet jashtë kësaj liste, është i disa individëve, të cilët gjenden në strukturat e larta udhëheqëse të partisë, të cilët e duan kokën e tij, pasi që i frikësohen ngritjes së tij politike.

Bulliqi: Individë të caktuar duan kokën time

“Ky është një vendim për mendimin tim, që është bërë nga individë të caktuar brenda përbrenda partisë. Të cilët për fat të keq tani gjinden në strukturat udhëheqëse të larta të partisë, si në nivel dege time atje në Podujevë, ashtu dhe në nivel të Kryesisë qendrore. Mendoj që me këtë veprim, më shumë ka humbur LDK-në, se sa që kam humbur unë si individ, për arsye se i gjithë opinioni publik e di që ngritja ime në karrierë, ngitja ime profesionale nuk lidhet me subjektin politik. Të gjitha ato që kam arritur deri në ditët e sotme është punë ekskluzivisht e imja, që e kam bërë për një periudhë të gjatë. Andaj mendoj dhe më vjen shumë keq për shkak të elektoratit të LDK-së, që është i zhgënjyer me veprimet e disa individëve brenda përbrenda LDK-së, të cilët ju e dini shumë mirë që edhe publikisht, për një periudhë relativisht të gjatë k ohore, kanë kërkuar njëfarë forme kokën time, për shkak të disa inateve personale, ose më mirë më thënë, për shkak të frikës eventualisht të ndonjë ngritje ime në kuptimin politik ... Gjithsesi unë mendoj që dy personat kyç, të cilët kanë ndikuar në këtë proces, është kryetari i degës, në të cilën zhvilloj aktivitetin tim përmes 27 vite dhe kryetari i LDK-së në nivel qendror”, tha Bulliqi.

Bulliqi që ka kundërshtuar vazhdimisht Demarkacionin me Malin e Zi thotë se njerëzit që sot i prijnë LDK-së, ose duhet të reflektojnë, ose të lëshojnë rrugë.

Bullliqi: Njerëzit në LDK, duhet të reflektojnë ose të lëshojnë rrugë

“LDK gjithmonë ka qenë një parti që ka duru dhe ka çmuar zërin ndryshe. Dhe besoj shumë që njerëzit të cilët sot i prijnë LDK-së, duhet të reflektojnë. Në të kundërtën duhet të lëshojnë rrugë dhe të vijnë njerëz dhe udhëheqës dhe menaxher, të cilët i respektojnë këto parime, mbi të cilat është ngritur LDK-ja”, thotë profesori i gjeografisë.

Ndërsa thotë se LDK nuk mund të reformohet me njerëz të vjetër. Madje thotë se LDK gjendet në gjendje të rëndë, pasi që atë e kontrollon Riinvesti dhe ELKOS-i, të cilët e kanë shndërruar këtë parti, në biznes privat të individëve të caktuar.

Bulliqi: LDK është shndërruar në biznes privat të individëve të caktuar

“LDK-ja do të reformohet, atëherë kur do të hapen dyert, për njerëz të ri në LDK dhe në asnjë formë me njerëz të vjetër....LDK ja për momentin është në gjendje shumë të rëndë. Për arsye se LDK-në e kontrollon Riinvesti.... por njëkohësisht dhe ELKOS-i. Në njëfarë forme e kanë shndërruar në një kompani biznesi privat të individëve të caktuar”, tha ai.

Por pas gjithë kësaj, Bulliqi është i vendosur të mbetet në LDK në të cilën thotë se është që nga themelimi, përkundër ofertave që ka pasur nga partitë tjera politike, opozitare dhe ato në pozitë. Ai është i bindur që veprimet që ka bërë kur ka kundërshtuar Demarkacionin me Malin e Zi dhe zgjedhjen e Hashim Thaçit president, janë të qëlluara dhe në vijë me elektoratin e LDK-së.

Bulliqi: Qëndroj fuqishëm prapa veprimeve të mija

“Këtë punë, që e kam bërë, nuk e kam bërë me qëllim të ngritjes në ndonjë strukturë politike, ose kalimit në ndonjë pozicion politik. Kjo ka qenë punë ekskluzivisht profesionale, prapa të cilës qëndroj edhe sot e kësaj dite dhe sigurisht mburrem dhe absolut nuk kam fije dileme, në kuptimin e kësaj që e kam bërë deri më sot. Qëndroj fuqishëm prapa krejt këtyre veprimeve të mija. E dyta që lidhet me LDK-në, unë e kam thënë dhe po e përsëris, që unë nuk jam hy në LDK, që të marrë pozita të larta udhëheqëse në Qeveri, apo institucionet legjislative të vendit. Kam hy sepse e ndi vetën aty, jam pjesë e asaj strukture që nga themelimi i saj, deri në ditët e sotme. Dhe shpresoj shumë, që pavarësisht këtyre veprimeve të individëve të caktuar, prapë do të mbetem në LDK dhe do të jap kontributin tim”, tha ai.

Analisti serb tregon se a mund të futet ushtria serbe në Kosovë


Mediat serbe thonë se sipas KFOR-it, ishte një “patrullë e zakontë”, e përbërë nga forcat ndërkombëtarë të Ushtrisë së Serbisë; në përputhje me Rezolutën 1244.

Nenad Maksimoviq, drejtor i Qendrës për Paqe dhe Tolerancë, ka thënë se nuk shanse teorike që ushtria e Serbisë të hyjë në Kosovë.

Sipas tij, shteti serb ka një marrëveshje me NATO-n dhe kjo ujdi si dhe bashkëpunimet e tjera nuk e lejojnë Serbinë as të mendojë për një gjë të tillë.

Këto komente ai i bëri në një debat të organizuar në Graçanicë ku po marrin pjesë shqiptarë e serbë.

Ndërkohë, muaj më parë pjesëtarët e ushtrisë amerikane së bashku me ushtarë të ushtrisë serbe shihen në një fotografi të përbashkët e cila u realizua më 16 dhjetor të vitit 2016.

Mediat serbe thonë se sipas KFOR-it, ishte një “patrullë e zakontë”, e përbërë nga forcat ndërkombëtarë të Ushtrisë së Serbisë; në përputhje me Rezolutën 1244 të Kombeve të Bashkuara dhe të marrëveshjes ushtarako-teknike, në mënyrë që të ruhet paqja për të gjithë qytetarët e Kosovës.


Kjo foto thuhet se është bërë nga rreshteri amerikan, Caleb Bario, i cili ishte pjesë e patrullës.

“I lumi ti o zogu i malit, që se dron Memin e Smajlit” shprehje malaziase


Prek Pjeter Cali.jpg

Në afërsi të Lezhës (jo larg Shkodrës), në katundin Kukël (Mali i Jushit), në një shtëpi të thjeshtë malësore më 29 korrik të vitit 1878, babait Pjetër e nënës kreshnike Rudes, u lindi fëmija i parë “familjari bujar, piramida e kufirit shqiptar, krenarie e Kelmendit dhe e Malësisë së Madhe, atdhetari i zjarrtë, Martiri i Demokracisë: Prekë Pjetri (Cali) Hasanaj.” (Pjetër Kola Lajçaj, “Kumtesë mbi monografinë e Prekë Calit”, Revista “KUVENDI”, Shkurt, 2005, Michigan, USA, f. 65 – 73). Këtu u lind tribuni i Malësisë, një nga udhëheqësit më të shquar të mbrojtjes së trojeve stërgjyshore.

Familja e re Cali (Hasanaj - Selmanaj), në kullën tre katëshe të ndërtuar në Vermosh vitin 1920, kishin pasur një vajzë e tre djem. I pari ishte Prenka, Toma, që nuk e pati jetën e gjatë, mbasi si fëmijë u mbyt tek po lahej në ujërat e ëmbla të lumit fushor Buna. Një tjetër fatkeqësi, rëndon familjen Cali, në moshën 21 – vjeçare, djali i tretë, me armë zjarri aksidentalisht humbet jetën.

Motra e vetme e Prenkës, Lula, u martua kur u rrit në Rapsh të Hotit me Syn (Gjelosh) Mashin. Formimi i tij fillon natyrshëm në rrjedhen e jetës, nëpërmjet njohjes dhe respektimit të tabuve, të kodit moral të pashkruar të paraardhësve, që kishin krijuar atë traditë të mrekullueshme, në odat e burrave mes bjeshkëve të Malësisë.

Dr. Luigj Martini, në monografinë “Prek Cali, Kelmendi dhe kelmendasit” (Shkodër, 2005), ndër të tjera vlerëson: “Padyshim, ndikimi i odave të burrave qe vendimtare. Aty pleqnoheshin ngjarjet, gjykoheshin njerëzit, glorifikohej nderi, besa, burrnia, atdhedashuria, feja, fisnikëria dhe dënoheshin me shpërfillje të kundërtat.

Aty, në prehërin e atyre burrave fisnikë Prek Cali, krijoi në vetvete një mendim të prerë për fenë si një e pandarë e jetës së malësorëve, e do të vijë duke e kristalizuar dhe përforcuar akoma më tepër gjatë jetës, sa në raste të veçanta do t’i përkushtohej. Qysh herët, u miqësua me normat e kanunit të malëve.
Image result for prek cali
Në mënyrë intuitive, dalloi që ato përmbajnë në vetvete, një farë paanësie dhe ishin të domosdoshme, për të patur një rregull relativ në mes të malësorëve. Dalloi, që ky kod i pashkruar, është në harmoni të përktyer me ekzistencën e vetë malësorëve. E ndoshta nga kjo, më vonë spikati si një nga mbrojtësit më të flaktë të tij.” (Dr. Martini, f. 67)

Prenkë Cali, ka qenë fis i parë vojvodë në Selcë nga 12 lagjet e këtij vendi, duke pasur edhe kryet e vendit në Kelmend. Bjeshkët e fisit, duke qenë e kufizuar me Kuçin (trevë ilire) sot si pjesë e Malit të Zi, përherë u takonte barra më e rëndë në mbrojtje të tokave të të parëve.

Kësisoj, të parët e fisit, sikurse ishin trimat e anashkaluar në histori, si: Memi i Smajlit , Turk Isufi, Ujk Isufi, axha (ungji) i Prenkë Calit Ucë Turku (vojvodë i Selcës), Dedë Shabani, Dul Doshi e djali i tij i pashëm Kir Duli, Nikë Turku, Gjokë Nikë Selmani, Marash Mark Selmani etj., gjithnjë janë përleshur flakë për flakë në istikame, kundër synimeve shoviniste të kuçasve malazias, duke qenë në vijën e parë të frontit në luftimet mbrojtëse. Shovinistët grabiqarë malazias, me përkrahjen e këlyshëve (kryesisht diplomacisë franceze) të ukonjës së Perandorisë Ruse, kërkonin të gllabëronin tokat arbërore Vermoshin, Vuklin e Nikçin, sëbashku me bjeshkët e tyre të përmendura…


Image result for prek cali

Me sa kujtojnë të moçmit malësorë të Kelmendit, Memi i Smajlit, ka qenë një trim i vërtetë, i cili, ka arritur t’u kallë tmerrin shkjeve, sepse çdo veprim a plaçkitje, që ata bënin në trojet tona, ai u kundërpërgjigjej, duke i dëmtuar edhe më shumë. Kur shkjetë guxonin të punonin në tokat tona, të pushtuar nga ata kishin vertetë një frikë të madhe.

Në një rast të tillë, Memi i Smajlit, kishte marrë me pushkën e vet në shenjë shkjaun dhe sipër tij këndonte një zog. Në moment shkjau i thotë: “I lumi ti o zogu i malit, që se dron Memin e Smajlit.” Në atë çast, Memi, del nga vendi (pozicioni), ku kishte marrë shenjë e i thotë shkjaut: “Kjosh falë për sot, por mos më shkel ma në tokë shqiptare.” Ky epitaf në varg, që ruan në vetvete një histori të vërtetë, është mësuar e përcjellë gojë më gojë në oda e kuvende burrash, në malet e Krahinës së Kelmendit e gjetkë.

Prenka nga shtati ishte shumë i gjatë e i pashëm. Ata që e kanë njohur nga afër thonë, se kishte shpatulla shumë të gjëra, kraharor të zhvilluar, trup vigan plot enërgji, fisnik në shpirt, i matur në fjalë e veprime, gojëtar i pashoq, në kuvende e oda burrash. Pushkën e kishte një shok të pandarë, që nuk e hiqte asnjëherë nga dora. I pëlqente të vishej me rrobat tradicionale të malësorit: çakshirë, xhamadan, jelek e kapic të bardhë mbi flokë, alltinë turke dhjetëshe të veshur me argjend në brez e një grumbull vargjesh me material argjendi.
Image result for prek cali
Tek ai spikatën virtytet pozitive tradicionale të malësorëve, të cilat, i reflektoi në marrëdhëniet e përditshme me miq e shokë. Deri në moshën 30 – vjeçare, i urti kelmendas Cali, asnjëherë nuk synonte të dilte përpara vojvodëve e krerëve të tjerë, që ishin më të moshuar se ai. Kjo ishte një edukatë e vlerë fisnike e malësorëve tanë, e transmetuar brez mbas brezi në oda e kuvende burrash.
Ishte zemërbutë e i afër për miq e dashmirë të vet dhe të atdheut. Luan i vërtetë në fushën e betejës. Gjithmonë i pari, aty ku ishte fronti më i vështirë, aty ku dërdhej gjaku i flamurit e trojeve të shenjta. Flamuri nacional, liria e trojet arbërore ishin qëllimi i jetës së tij.

Ishin kohë të vështira e mbijetese për Atdheun. Grabiqarët e shteteve të Evropës, me harta ndër duar, vështronin të pangopshëm trupin e rrudhosur të vendit të shqiponjave. Mes bjeshkëve të thepisura, përpara u doli piramida e kufirit Prenkë Cali.

- Se kemi kufirin këtu me Malin e Zi, - foli rreptë ai.
- Këtu, këtu - çirrej para Komisionit përfaqësuesi i Malit të Zi.
- Këtu janë Bjeshkët e Kuçit, - këmbëngulte malaziasi.
- Jooooo Bjeshkët e Kuçit, - ushtoi zëri i trimit të pamposhtur Prenkë Calit. Ata janë Bjeshkët e Kuqe dhe duhet ta dini të gjithë, se emnin e morën nga gjaku ynë në luftrat mbrojtëse të malësorëve shqiptarë.

Për të shuar tonet e nxehta të bisedës, ndërhyri me ironi njëri nga antarët e Komisionit Ndërnacional.
- Lëvizni ju gurin, vendoseni atje ku mbaron toka e juaj - iu drejtua me gishtin tregues përfaqsuesi i huaj.

Prenkë Cali, vuri pushkën krahëqafë, u përkul pak para truallit të vet, rroku gurin e larë ndër shekuj me gjak trimash, dhe me duart e forta të një ariu, e ngjeshi pranë gjoksit e me një lëvizje rrufe e kaloi mbi shpatullat e gjëra. Si një dragua, Prenka si një piramidë e gjallë e kufijve të Shqipërisë, nisi të ecë përgjatë kufirit, si ushtar besnik i atdheut të vet. Në ecjen e atij trimi arbëror, zgjerohej frymarrja e malësive tona, të plagosur rëndë nga padrejtësisë e Evropës.

Tokat shqiptare në Malësi, sërisht folën gjuhën e arbërit, falë bijve të denjë të herojve mitik… Prenkë Cali, ishte kundër copëtimit të trojeve, nuk pranoi të shitet për para në dëm të trojeve shqiptare siç bënë disa të tjerë. Me këmnguljen e tij të padiskutueshme në mbrojtje të kufijve shqiptarë, ndikoi mjaft, që Shqipëria të mbetet në kufijt e sotëm. Pas këtij vendimi, Serbia mbeti pa dalje në bregdet, kurse Krajl Nikolla i detyruar iku në Itali.

Image result for prek cali

Bashkëkohësi Marash Mali, kujton: “Ucë Turku, bisedonte shumë herësh në veçanti me Prenkën.

Ai kishte krijuar përshtypjen se ai kishte shumë cilësi, pothuaj të rralla, që e naltësonin dhe nderonin përsonin e tij në të ardhmen, sidomos për çashtjet patriotike, por asnjiherë nuk ia thonte këto.”

Ai ishte i martuar dy herë, me gruan e parë Dranen jetoj shumë pak, sepse ajo vdiq e re, nga sëmundja më e përhapur e kohës në Malësi, që ishte tuberkolozi, duke i lënë një vajzë të vetme Agen në moshën 4 vjeç. Kurse nga martesa e dytë me Pashke Prekën, nuk pati fëmijë. Pashka, vinte nga dera e patriotit e luftëtarit të shquar Gjekë Selcës.

Mbas pushkatimit të kryetrimit kelmendas, u detyrua të braktisë kullën në Vermosh, të cilën e përvetësoi pa të drejtë regjimi, për nevoja të veta ushtarake. Pashka, mundi të gjente strehim në shtëpinë e malësorit Dak Lucit, gruaja e të cilit, Gjystja, ishte mbesa e Prenkë Calit, ku, qëndroj për shumë vite deri sa mbylli sytë në vitet ’60.

Në Konferencën e Londrës të vitit 1913, Fuqitë e Mëdha të Evropës, vendosën arbitrarisht kufijtë mes pjesës veriore të Shqipërisë e shteteve kufitare: Mali i Zi (Malësia) e Serbisë (Dardania).

Marash Mali (1921), i moshuar me banim në Florida (USA), sërisht kujton vendosmërinë e Prenkës për çështjen e kufijve, duke iu drejtuar Komisionit, që kishte dalë në terren e po verifikonte kufijtë: “…Shtetet e Mëdha dhe ambasadorët e tyne, Komisioni Qendror i Kufijve edhe deri Gjykata e Hagës, na i ka njoftë si toka shqiptare. Ju si amanetqarë të Misionit, që keni marrë përsipër verifikimin jeni tue e shpërdorue. Ato zhgarravina në hartë nuk i njofim.
Image result for prek cali
Me ne, nuk ka mujtë me luejtë as ushtria e Sulltanit turk. Këto troje i kemi larë me gjak, gjatë gjithë shekujve, kundra atyne që deshtën të na i marrin. Edhe sot luftarët e Kelmendit, janë gadi të vdesin për trojet e veta, ashtu si dikur të parët e tyne. Prandaj ndigjoni fjalët që po ju them: Mos kërkoni të luani me kufijtë tanë, që janë aprovue se është tokë shqiptare, përndryshe…Mendohuni mirë se atë majë nuk e kaloni lehtë!

Njeni nga të Komisionit tha: - “Zotni Cali, për pak çaste Komisioni don me bisedue mes vedi.”

Ata u larguan në nji anë dhe nuk qëndruan shumë. Meqenëse i kuptuan intrigat e përfaqësuesve malazias (jugosllavë), vendimin e morën shpejt. Kur u kthyen njeni prej delegatëve iu drejtue Prenkës, duke i folur:

- “Zotni Cali, Komisioni, vendosi që ju bashkë me shokët që ju shoqërojnë t’i prini Komisionit, duke e shkel terrirorin tuej që keni mbas me fqinjët.”

Mjerisht Brada e Vezirit mbeti jashtë kufijve, se ishte tepër në thellësi të territorit jugosllav. Ajo ishte pronë e shkrelasit Gjon Nikë Sykut, njeni nga familjet e njohuna shkrelase me banim në Breg të Matës. Ai çdo verë dilte në atë bjeshkë me kopenë e madhe të bagëtive, me autorizim të autoriteteve malazeze.”

Emri me veprën e tij mbushur me atdhedashuni, u bë simbol qëndrese, për malësorët, që e mbështetën dhe e deshtën me gjithë zemër. Popullariteti i Prenkë Calit, ishte i padiskutueshëm. Ja disa pasazhe përshkrimi, të kryetrimit azgan:

“Bile, ai qe i vetmi malësor, që u bë i njohur deri në selitë e krajlive evropiane. Ndue Gjon Smajli, një plak shumë i vjetër kelmendas, i cili, në vitet shtatëdhjetë ishte akoma i gjallë, kishte qenë njeriu më i afërt i Prenkë Calit në veprimtarinë e tij për çështjen e kufijve veriorë.

Ai më pati folur edhe për një dokument identiteti të Prenkë Calit, të firmosur dhe vulosur nga shtatë krajla. Sipas dokumentit, Prenkë Cali konsiderohej njeriu i paprekshëm nga shtatë krajlitë. Një lloj imuniteti i veçantë, që zor ta ketë pasur ndonjë shqiptar tjetër. Mbase ishte pikërisht ky imunitet, tek i cili, besonte Prenkë Cali, që e shtyu të dorëzohej i gjallë, pas dështimit të Kryengritjes së Kelmendit.” (Spathari, f. 93).
Image result for prek cali
E Prenka, lëshoi kushtrimin ndër malësorë, se “gjallë a vdekun” tokat shqiptare si amanet brezash, do t’i ruaj përmes tytës së ngrohtë të pushkës. Malësia në mote, ka mbrojtur trojet me dinjitet e krenari nacionale. “Vendasit ndër shekuj, kanë shkruar historinë me gjak arbëror, me një betim solem të quajtur tabe, që do të thotë besëlidhje e qëndrueshme, me moton: “Besa e Zotit, është besa e burrave, për Nder - Atdhe - Besë e Fe”.

“Lidhja e Shkodrës”, e organizuar mes maleve më 13 maj 1944, erdhi si imperativ i kohës, kundërpesh e çerdheve me gretha të frontit komunist, që ishin krijuar (si kërpudhat mbas shiut), për të ardhur në pushtet me krime e mashtrime ideologjike. E gjithë programi konkret nga fraza e parë dhe deri tek e fundit, përshkruante vendosmërinë luftës deri në fund ndaj komunizmit si terror i zi, nami i së cilës, kishte marrë dhen si epidemi, e po synonte të trokiste drejt Veriut të Shqipërisë.

Pjetër Smajlaj, sjellë nga kujtesa episode me detaje interesante, që i ka rrëfyer babai Kolë P. Smajlaj me miq, që kanë bujtur shpesh në familjen e tyre bujare. Prenka, gjithnjë ishte i veshur me kostumin popullor tradicional të Kelmendit, me ornamentet të qendisura me kujdes nga vendasit. Ai, asnjëherë nuk e ndante nga brezi koburen e argjentë, që ia kishte dhuruar Mbreti Ahmet Zogu I. E pinte shumë duhanin e fortë të Sheldisë me çibuk. Mendimi i tij visar, përparimtarë e i guximshëm, dallohet për mprehtësi e logjikë të shëndosh në bashkëbisedimet me të huajt e bashkëatdhetarët e çdo krahine të Shqipërisë.
Image result for prek cali
Ai me Malësi, ka zbatuar me ndërgjegje normat ligjore kanunore, që buronin mirëfilli nga kanuni i Lekë Dukagjinit (1446 – 1481). Kanuni, mori emrin e Lekës si Princ i Veriut të Shqipërisë. Ai ishte mik i Gjergj Kastriotit, rival dhe zot i zonave të kufizuara me Kryetrimin e Krujës, që mbas vdekjes së Gjergjit, për 10 vjet (1467 – 1477), rifilloj luftën kundër ushtrisë së Perandorisë turke. Ky ligj (kanun), është një kompleks parimesh, ligjesh, normash, zakonesh, me të cilat, rajoni malor, është vetëqeverisur gjatë, në epokën kur turqit zotëronin drejpërdrejt pjesën tjetër të Shqipërisë. Për zbatimin e tyre, ka vendosur populli i krahinës…

Prenka, ishte e mbeti më i dëgjuari e i respektuari në kohën e vet në viset e Veriut. Për fat të mirë, sot flitet e shkruhet me respekt nga autorët e rinj, që me dokumente autentike po venisin helmin e historisë deformuesve të kohës së absurdit totalitar. Kjo për më tepër, duket në stimën e lartë, që shfaqin kelmendasit dhe në tërësi e gjithë Veriu i Shqipërisë, shqiptarët në Mal të Zi e Dardania martire etj. Ai interesohej për ekonominë familjare të luftëtarëve të vet, i ndihmonte me gjithçka, ushqime, veshje, kafshë për të punuar tokën, duke patur një zemër të madhe, për ata njerëz në nevojë dhe shpirt të pastër fisniku për malësorët e pambrojtur.

Kelmendi, shkruan studiuesi e publicisti malësor Ndue Bacaj, në gazetën nacionale “Shqipëria etnike” (Shkodër, 2004), nuk është shkelur nga asnjë këmbë italiani apo gjermani. Treva e lavdishme, nuk ka arritur të pushtohet asnjëherë nga ushtritë e huaja.

“Prenkë Cali, ka kundërshtuar vendimet e qeverive të mëdha, që kanë qenë në dëm të Shqipërisë e trojeve tona. Ishte Prenkë Cali, që në vazhdën e personaliteteve parandëse të shquara të Atdheut, siç ishin: Imzot Luigj Bumçi, At Gjergj Fishta, Luigj Gurakuqi, Don Ndre Mjedja, që kishin apeluar zyrtarisht në Lidhjen e Kombeve, duke kundërshtuar vendimin e marrë prej tyre, që kufiri i vendosur nga Bishti i Krajës, Ura e Përroit të Thatë, Qafa e Grishajve, Thana Binoke në Shkrel, Qafa e Terthores të zhvendoset dhe fitoi kufirin e sotëm ekzistues me Malin e Zi. Prandaj, 820 partizanë sllavo - serb, sulmuan kështjellën e tij në Vermosh, tre muaj para se të “çlirohej” Shqipëria.

Image result for prek cali
Ai u tërhoq nga Vermoshi e u vendos me shtabin e tij në Vukël. Serbo - sllavët, u larguan pa kryet e Prenkë Calit, por të fituar nga ana e tjetër, sepse dy brigada shqiptare të shtetit amë luftonin gjoja për “çlirimin” e Kosovës.” (Bacaj, f. 4)

Me ardhjen në pushtet të monarkistëve të Mbretit Ahmet Zogu, ai herë mbas here bënte kërkesa dhe proteston pranë qeverisë, për të ngritur zërin për Vermoshin, pranë organizatave ndërnacionale. Në këtë situatë, përplaset Prenkë Cali me Ahmet Zogun, mbasi ishte përkrahës i forcave të opozitës asokohe.

Mbas rënies së qeverisë së Fan S. Nolit, qeveria monarkiste selektoi kundërshtarët politikë, Prenkën me disa të tjerë, i internuan për 4 vjet në burgun e kalasë së Gjirokastrës.

“Lirimi i Prenkës, nuk ishte i rëndomtë. Qytetarët e Gjirokastrës, në sheshin e qytetit e përgëzuan me urime e ngrohtësi njerëzore, si të parakalonte një mbret. Prenka, përmes gazetave, që e kishin intervistuar, falënderon për së tepërmi qytetarët e Gjirokastrës. Ai nuk u pajtua kurrë me pushtimin fashist dhe prej ditëve të para të pushtimit u vu në anën e forcave nacionaliste. Ishte kundërshtar dinjitoz edhe i komunizmit.” (Lajçaj, f. 70)

Kur situata u qetësua dhe gjakrat e urretjes midis shqiptarëve ranë në qetësi, Mbreti i shqiptarëve Ahmet Zogu I (1895 – 1961), rishikoj përsonalisht me kujdes vendimin e dënimit ndaj figurës së shquar të Prenkë Calit.

Ndonëse me vonesë, Mbreti e kuptoj, se nuk ishte ashtu sikurse i kishin thënë, mbasi kelmendasi me trima, kishte luftuar për çështjen nacionale të trojeve të Veriut.

Mbreti u tregua fisnik, tek e liroi dhe ftoi në rezidencën e tij në Tiranë, për t’u takuar miqësisht.
Qysh kur dy burrat e njohur i shtrenguan dorën njeri tjetrit, Mbreti Zogu I, i kërkoi ndjesë, duke i thënë se:

“ - Të kam internue, se kam pas të dhana, se ju jeni marrë me politikë dhe je kundër meje. A asht e vërtet kjo?

- Jo, iu përgjigj Prenka, vetëm me politikë as nuk jam marrë as nuk merrem!
- Po kundër meje a je? – ia ndërpreu Zogu I.

- Vetë nuk jam kundër teje dhe nuk kam kenë kundër shqiptarëve. Unë kam luftue e do të vijoi me luftue vetëm kundër atyne, që duan të na marrin trojet tona. Vetë jam vetëm shqiptar e për Shqipnin nuk më dhimbset jeta.”

Mbas bisedës së përzemërt e me sinqeritet, në shej patriotizmi e miqësie të re, Mbreti i Shqiptarëve Zogu I, e bëri Prenkë Calin Kapiten Rezervë. Kreu i fronit mbretëror, i dhuroi heroit kelmendas nataganin me dorezë të bardhë me nënshkrimin: “Ahmet Zogu I”.
Image result for prek cali
Preka me kelmendas, kishin një motiv më shumë e arsye, pse kishin dalë në fushë të mejdanit, për jetë a vdekje, sepse nuk donin, që tokat e tyre, të ishin pjesë e Perandorisë Sllave; nuk donin, që fëmijët të merrnin emra sllav, zakone e tradita të pushtuesit; nuk donin, që të harronin varret e të parëve të larë me lumenj gjaku trimash.

Gjithsesi, shqiptarët etnik nuk donin asgjë, që ishte dhuratë e verbër e pushtuesve sllav. Përsonaliteti i tij imponues, ndikonte tek bashkëluftëtarët e tij dhe tek të gjithë malësorët e Kelmendit. Ai me zgjuarësi, arriti të kombinojë programin e Besëlidhjes së Malësisë me detyrën e tij shtetërore si komandant i vullnetarëve të Plavës, Gucisë dhe Kelmendit.
Image result for prek cali
Edhe kur këta erdhën në pushtet, ai, nuk e ndërpret luftën në të mirë të popullit, duke iu kundërvu me armë në dorë satanait pa fe, atdhe, ide e shthurje morale, sa që shpesh thuhej, se gratë partizane ishin në përdorim kolektiv…

Prof. Sami Repishti , në librin “Nën hijen e Rozafës” (Narrative e jetueme), Tiranë, 2004), mbasi përshkruan ekzekutimet kolektive në qytetin e Shkodrës, vijon:

“Po ngrinte kokën organizimi i ri shtetënor, i mbështetun mbi forcën e hekurt të zjarrit, ashtu sikurse kisha dyshue dy vjetët e fundit. Fjalime pambarim, parulla të përsërituna, arrestime masive, “djallëzimi” i kundërshtarit, që paraqitej dhe trajtohej si “anmik” e, kërkesa revolucionare për luftë pa mëshirë. Ekzekutimi publik ishte përfundimi logjik!

Nuk ishte vetëm akti i ekzekutimit të “bashkëpunëtorëve”, që tronditi qytetin. Ishte mënyra e këtij ekzekutimi, që tregonte nji mospërfillje për shtetin ligjor e që praktikisht, ishte edhe nji mospërfillje për ndjenjat e qytetarëve. Gjithçka ishte e llogaritun me krijue atmosferën e frikës, e me përgatit terrenin psikologjik për terrorin masif që planifikohej.

Kundërshtimet e vazhdueshme që ballafaqoi “pushteti i ri”, sidomos zonat malore, sëbashku me nji ftohje të popullsisë qytetare nga manifestimet publike e të organizueme prej qeveritarëve të rij, mjaftuen me bind udhëheqjen qendrore në Tiranë, që të deklarohet “gjendja e jashtëzakonshme” për qytetin e rrethet e Shkodrës. Çdo ditë, në shtyllat telefonike e ditoret e dyqaneve, vendoseshin lista të gjata burgu për “bashkëpunim” me “armiqtë e popullit”…

Çdo ditë përgatitej nji “shfaqje” publike, për diskreditimin e “anmiqve të popullit”. Nji ditë janari, kaloi me zhurmë, nji grup malësorësh të lidhun me pranga e litarë, krah për krah, ndërsa rreth e rrotull tyne, grupe të rijsh e gra histerike, përsëritshin në kor: “Plumbin ballit! Plumbin ballit! Vdekje trathtarëve! Vdekje trathtarëve!”

Të arrestuemt, burra të gjatë, përfaqsues të denjë të racës ilire, që u ruejt për shekuj në naltsin e Alpave të Veriut, shikojshin me çudi këtë komendi funebre, turmat e mbledhuna në të dy anët e bulevardit, të heshtuna, të habituna, të frikësueme. Frika e ushtrueme nga partizanët, po jepte frytet e saj të para: nji popullsi e tanë zhvishej nga guximi qytetar tradicional!

Sereniteti i fytyrës së viktimave, të lidhuna e të përbuzuna, që drejtoheshin kah vdekja e sigurt, nuk mund të ishte pasqyra e nji ndërgjegjje të keqe… Përkundrazi! Në zemër të tyne, ata duhet të kenë ndie vetën, si viktima të nji ndëshkimi të padrejtë. Vetëm ideja e viktizimit, e pafajnisë, lejon nji serinitet të këtillë.
Image result for prek cali
Gjatë gjithë ekzistencës së tyne, këta malësorë të Kelmendit, kishin pranue si qëllim të jetës, ashtu si të parët e tyne, rolin e ruejtjes së kufijve të Vermoshit nga sulmet malazeze, për shekuj me radhë. Historia ishte dëshmitare! Çdo lëvizje e veprimtari politike, ishte shikue e përcaktue, në termat e këtij qëndrimi atdhetar të padiskutueshëm.” (Prof. Repishti, f. 103 – 104)

Studiuesi malësor Marash Kolë Mali, ish - burgosur politik në kohën e diktaturës në Shqipëri (një familje e njohur vojvod në Dedaj të Shkrelit, shënimi im K.K.), në librin e fundit shkruar në Florida:

“Ngjarje historike dhe figura të shquara shqiptare”, rikujton:

“U ba nji Mbledhje e madhe me krenet e Malësisë së Madhe, nën drejtimin e Kolonel Mulo Bajraktarit, i cili, ishte komandant i vullnetarëve të Malësisë asokohe edhe për malet andej kufinit. I deleguem i ardhun prej Shkodre ishte Ndoc Çoba, ish politikan dhe n/Kryetar i parlamentit Shqiptar. I ftum ishte edhe i deleguemi i partizanve i quajtun Ramadan Reçi, të cilët, qendrën e tyne e kishin në Reç (mbi Koplik të Sipërm, shënimi im K.K.).

Çun Junuzi (bashkëthemelues i organizatës terroriste PKSh më 8 nëntor 1941, shënimi im K.K.), asokohe si komunist punonte ilegalisht, e me qendër ishte në Aliaj të Kastratit. Mbasi folën Mul Deli Bajraktari e i deleguemi i Shkodrës Ndoc Çoba (Ministër i Financave më 1920, Delegat në Kongresin e Durrësit, më 1918, të Lushnjës më 1920, shënimi im K.K.), fjalën e mori Ramadan Reçi: “Ju po e shifni se dy okupatorët italo - gjerman, pra Boshti (Berlin - Tokio - Romë, shënimi im K.K.) po e humb luftën.

Ne nuk duhet të kemi tjetër mbështetje e as lidhje me ta, për arsye, se fituesit e tjerë aleat, nuk duhet të na gjejnë të mbështetun me të humbunit, mbasi vetëm pasoja të këqija do të kemi. A nuk do të ishte ma mirë që ne, për hirë të vendit e popullit tonë t’u mbështetemi që tani fituesve? Unë them se po!”.

Ndërsa Çun Jonuzi, tha: “Malësia e Madhe ka nji Besëlidhje, që asnji parti dhe as aktivitet politik të mos zhvillohet në këtë krahinë. E pse atëherë bahet kjo mbledhje këtu në territorin e Kastratit, për të na lanë ne sherrin tek dera e shtëpisë?!” Mul Delija, e kapi për krahu dhe e largoi Çunin nga mbledhja, e cila, po përfundonte pa asnji vendim.
Image result for prek cali
I fundi, që e mori fjalën ishte Prenka, i cili me nji za të naltë e të shqerrun tha: “Ai djaloshi i Reçit, foli e deshti me na tregue, se kush e humbi dhe kush e fitoi luftën. Ky tjetri kastratas, u ankue se me këtë mbledhje, i paskena prue sherrin te dera e shtëpisë. Kjo nuk asht e vërtet, mbasi sherri i popullit tonë janë vetëm komunistët, që kanë zanë vend këtu afër.

Mua më duket, se sikur po rrimë duarkryq ose në gjumë, pa marrë asnji vendim. Prandaj, po u baj thirrje të bashkohemi dhe të dëbojmë këta, sa nuk asht vonë prej andej, e nëqoftse ndonjenit nuk i pëlqen kështu, vetë me djemtë e Kelmendit, do t’ia tres farën, e do t’i dëboj prej Rranxave të Malësisë!…” (Mali, f. 340).

Prenka, sëbashku me trimat, në të cilin bënte pjesë i riu 27 – vjeçarë Mirash Fran Rrukaj, kur morën vesh, se një batalion me ushtarë partizanë, Natën e Krishtlindjes, më 24 dhjetor 1944, kishte kaluar Rapshën e Hotit, e po synonte të futej në drejtim të Lugjeve të Kelmendit, kryetrimi me parinë e vendit e luftëtarët, kishte zënë pritat në grykat e dy luginave mbi Urë të Tamarës.

Ai më parë, u çoi fjalë partizanëve, se: “Na nuk dona vllavrasje, shkoni ka keni ardh, se s’keni rrugë këtej.” Mirëpo komandanti nuk mori asgjë parasysh dhe filloi ofensiven. Për shumë kohë gjamët e pushkëve ushtonin. Kelmendasit me armë thyen ofensiven e madhe partizane. Komandanti, që kishte disa spijuna vendali, u mundue me çdo mjet trathtie t’i binde malsorët të dorzoheshin, por ata ishin në shtëpinë e tyne dhe kështu luftimet vijuan pandërpremje.
Image result for prek cali
Partizanët, në panik filluen me pa, se Kelmendi nuk u dorëzonte pa vdek të gjithë. Atëherë, ai kërcnonte partizanët, se kushdo që do të tërhiqet asht dezertor e dihej se çfarë e priste…”, kujton i arratisuri nga burgu i Tiranës (1952), shkodrani me banim në Florida Kolec Pikolini, në librin me kujtime: “Rregjimi i hienave” (Shtëpia Botuese “Camaj – Pipa”, Shkodër, 2001, f. 51)

Kryepatrioti ose Robin Hudi shqiptar, ishte informuar me saktësi nga rojet besnike të Major Llesh Marashit, të cilët kishin zbuluar batalionin partizan, duke marshuar nga Lugina e Shkrelit me armë e municion drejt Kelmendit. Atdhetari trim Major Llesh Marashi, urdhëron Kolë Nikë Prelën (Marçinaj) t’i bie kumbonëve të Kishës.

Sipas urdhërit (të firmosur nga vrasësi profesionist “hero i popullit” Shefqet Peçi), që mori Komanda e Brigadës së I – rë (nga Shtabi i Korparatës së III – të), Batalioni i I - rë u nis në drejtim të Kelmendit. Batalioni, vendoset në formacion luftarak e vazhdon të tërhiqet në drejtim tjetër nga rruga, që të çonte në Vermosh, përmes Kishës së Kastratit. Qendrestarët vendas kundërkomunistë sulmuan batalionin, e arritën t’a shpartallonin për disa orë, duke e çarmatosur. Armët dhe municionin e kapur i dërguan në shtabin e Prenkë Calit. Komunistët shumë të alarmuar nisin drejt Malësisë njësi të tjera partizane, duke bërë rrethimin e të gjithë krahinës.

Ndërkohë në Vermosh, kish hyrë si në tokën e vet “Ozna Brigada”, e cila edhe më parë shquhej për shovinizmin e pashoq, ndaj viseve shqiptare nën administrimin jugosllav. Qëllimi i saj kryesor, ishte të ngjallte armiqësi, përçarje e konflikte mes malësorëve. Në veprimtarinë e saj, spikat propaganda e egër ndaj Prenkë Calit, i cili, kishte fituar autoritetin e padiskutushëm të prijësit popullor, legjendar, patriot e të respektuar dhe të deklaruar si antisllav. (Dr. Martini, f. 212)

Prenkë Cali, bashkë me 15 burra, u ngujuan në shpellën e famshme të katundit Vukël. Sigurisht, mbas prijësit të tyre shkuan shumë luftëtarë malësorë dhe trima, që nuk e njihnin frikën dhe vdekje, e, kur, bëhej fjalë për mbrojtje të vatrave të tyre, vdekja iu duk si me le. Ata burra, ndonëse me diversitet mendimesh, dhanë fjalën për të luftuar për ruajtjen e trojeve të tyre të pastra nga idetë komuniste, që me atë intuitën e tyre të hollë i konsideronin të papranueshme për moralin e tyre.

Ata nuk ishin të vetëm, mbasi mbrojtja e nderit të Kelmendit, ishte dhe në gjakun e bijave të tij, se jo më të burrave, që nuk u tutej syri. Prita e Calit, e kishte treguar vetën, se ishte e pathyeshme dhe e pamposhtun para trathtarëve partizanë, që luftonin për “ideale” boshe proletare të ideologjisë komuniste në Shqipëri dhe interesat e sllavëve megallomanë. Për partizanët, qëndresa e fortë e Prekës me shokë ishte e paramenduar.

Si gjithmonë nga komunistët, duhej kërkuar rruga e trathtisë. Dhe ajo u gjet. Askush nga drejtuesit e brigadave partizane, nuk e njihte rrugën e hyrjes në Kelmend nga tokat tona të Gusisë, ku, ishin përforcuar me forcat komuniste të Titos, i cili, me disa shovinistë sllav e malazias, që drejtonin disa brigada partizane të tyre.

Ato kishin mundur të hyjnë para partizanëve shqiptarë, për të siguruar pushtimin e tyre menjëherë mbas ikjes së forcave gjermane, mbasi gjatë gjithë asaj kohe, që nga viti 1941, ata shqiptarë, kishin fituar të drejtën të quhen “tokë shqiptare”, një diçka e papranushme nga Jugosllavia komuniste. Kjo rrugë e panjohur nga Mehmet Shehu, u tregua me përpikmëri asokohe nga ndonjë trathtar shqiptar, që koha do t’a zbuloj emrin dhe veprën e tij.

Forcat e Batalionit të Ndjekjes, bashkë me forcat e Poskomandës së Bajzës, që e kishin marrë informacionin, donin ta shtypnin kryengritjen pa filluar ajo, ndaj mësyne drejt Grishës, më 23 janar 1945, për të arrestuar Luket Marashin dhe krerët e tjerë të kryengritjes.

Malësorët, u sulmuan befasisht mbas shpine e u ndodhën papritmas para plumbit të forcave, që hynë nga Ura e Tamarës. U vranë shumë burra, u dogjën kulla, u plaçkitën bagëti e mall i pafarë nga partizanët e uritun për gjak e pasuni dhe, shumë djelmë të rinjë u mbajtën peng, të lidhur këmbësh e duarsh, për të mos u bashkuar me forcat e Prenkë Calit.

Gjoja për të shuar gjakderdhjen dhe vëllavrasjen, u kërkua ndihma e priftit At David Pici, që të ndërmerrte një takim me Prenkë Calin, në shpellën, ku, ishte i ngujuar me trimat e tij. Kjo bëhej mbas shtatë ditë përpjekjeje pa rezultat nga forcat partizane, për të thye trimërinë e Kelmendit. Prifti shkoj tek Prenka dhe i pritun si burrat i parashtroi kërkesat e komunistëve për dorëzim…

Prifti i tregoi Prenkës për reprezaljet, që brigadat partizane po kryenin në popullsinë e pambrojtur të Kelmendit, por për Prenkën fjala “dorëzim në duart e Serbit”, nuk zinte vend. Kur Prenka kuptoj, se rruga e vetme me dalë nga shpella është “vdekja e të gjithëve” me armë në dorë, ai kërkoj nxjerrjen e një djali të ri 15 - vjeçar Maç Luca, që me vrasjen e tij (për Prenkën) ishte shfarosja e atij fisi.
Ky kusht nuk u pranua nga komunistët. Prenka pranoi “dorëzimin”, edhe pse e dinte se e pret vdekja, mbasi ai e njihte “besën e serbit”, por për bajraktarin shuarja e një fisi për shkakun e tij, i dukej paburrëri dhe poshtërsi. Kjo dhe vetëm kjo e detyroi Prenkë Calin me ra në dorën e trathtarëve të atdheut, Atdhe, për të cilin luftoi për dekada të tëra.

Vetësakrifikimi për hirë të mikut, malësori e ka pasë gjithmonë për nder. Pafajsia e 15 pasuesve të tij besnik, i jepte një shpresë të vogël edhe për shpëtimin e ndonjerit prej atyre djemve të nënave kreshnike, që ishin të ngujuar me te dhe për te.

Nuk duhet harruar, se kjo nodhte, kur gjysma e Evropës vazhdonte luftën kundër nazizmit. Pra, për Veriun e Shqipërisë, ky ishte ballabaqimi i parë me “çlirimtarët komunistë”, mbasi Jugu , kishte kohë që e kishte provuar “besën e tyre”.

Rasti i Prenkë Calit, u bë një mësim edhe për klerikët e tjerë, të cilët, me stoicizëm pranuan vdekjen me nder më parë se trathtinë me turp, si: Don Nikollë Gazulli (1894 – 1946), Don Luigj Pici (1907 – 1946), Don Mark Xhani (1909 - 1945) etj. Një rrugë kësisoj Mehmet Shehu e kërkoj edhe për Don Zef Oroshin, por, për fat të mirë Don Zefi kishte kaluar kufirin tre ditë më parë, se të arrinte për t’u prerë në besë nga të shiturit tek komunistët…

Pseudoshkrimtarët e studiuesit shqiptarë të kohës komuniste dhe sot në gazetat “Zë(h)ri i Popullit” (Sh. Tomorri, “Vrasësit nizorë të popullit Preng Cali dhe Llesh Marashi, TV PD i paraqet si patriotë”, #286, dt. 12.10.1995, N. Mazini, “Prengë Cali ka vrarë 53 partizanë”, Tiranë, 9.12.1995), “Kushtrim Brezash” (Një grup ish – partizanësh të Brigadës Parë Sulmuese, Tiranë, dt. 23.2.1994, f. 6., po atje Y. Partizani, “Preng Cali dhe Llesh Marashi janë kriminelë me damkë, O Uran Butka!”, dt.12.10.1995, f. 4), duke ecur mbas idhullit të përbindshëm kriminelit mostër Enver Hoxha, janë përpjekur gjithnjë të përulin dinjitetin e dëshmorit të trojeve etnike shqiptare dhe vlerave të pastra të demokracisë perëndimore.

Ndër më të zellshmit, është vetë Enver Hoxha, i cili, në librin e tij “Vitet e Vegjelisë” (Tiranë, 1983, f. 120), shkarkon fjalorin e tij me të pavërteta për Prenkë Calin: “Në atë kohë në Gjirokastër, Zogu kishte internuar një bajraktar, që quhej Preng Cali, një burrë i dukur, i gjatë që rrinte kurdoherë i veshur me rroba kombëtare malësore të qëndisura, me kobure të argjenta me zinxhir të varur në qafë, me çibukë prej sermi etj. Këtë bajraktar reaksionar, që u lidh me fashizmin dhe ngriti pushkën në Kelmend kundër partizanëve, ne e kapëm dhe e pushkatuam. Kështu pra nga ky feudal trathtar s’ngelën veçse portretet e profesor Marshandit.”

Përfaqësuesi e historishkruesi komunist, ushtaraku Ndriçim Plasari, në librin: “Shpresë për popullin, tmerr për armikun” (Tiranë, 1971), kushtuar luftës vëllavrasëse të Brigadës I - rë Sulmuese, duke i ndjekur luftimet nga shtëpia e vet, pranon rezistencën e fortë të malësorëve dhe dështimin e forcave “popullore”, kur shkruan: “… Kolona i kishte kthyer shpinën Brojës dhe pararoja porsa kishte shkelur mbi Urën e Tamarës, kur plasi pushka dhe çfarë pushke. Qëllonin nga kodra mbi urë, qëllonin nga Broja, qëllonin edhe nga Bardhaj. Batalioni kishte hyrë në një kazan të zjarrtë.

Armiqtë qenë njoftuar për ardhjen e një reparti partizan në Kelmend, kishin llogaritur forcën e tij prej afro 300 vetësh, kishin llogaritur edhe rrethnat e tjera në dobi të tyre dhe qysh herët, në mëngjesin e 15 janarit kishin zënë pritë këndej dhe andej përroit, me qëllim të caktuar, ta godisnin dhe ta asgjësonin batalionin tonë.

Një goditje e tillë partizanëve u ra krejt papritur. U krijua një gjendje kaq e vështirë sa më s’bëhet. S’kishte tjetër rrugëdalje, veçse të qëndrohej me çdo mënyrë në vend, duke kundërvepruar me të gjitha forcat. Ndihmë e shpejtë s’mund të pritej as nga një anë. Forcat e tjera të brigadës ndodheshin dy ditë larg, në Shkodër. Batalioni s’kishte ndërlidhje me radio.

Reaksionarët kishin zënë vend nëpër shkëmbinjtë dhe që andej villnin zjarr kundër luftëtarëve tonë të rrethuar plotësisht. Partizanët përdornin për mbrojtje çdo send të rastit, shkëmb, gropë dru. Që andej qëllonin në drejtim të qerdheve të zjarrit armik. Sulmi për të çarë rrethimin ditën ishte i pamundur.

Edhe lëvizja më e vogël kontrollohej nga reaksionarët… Ishin vrarë komandanti i batalionit, Fejzi Micoli, dhe një numër luftëtarësh…

Në të vërtetë bajraktarët trathtarë Preng Cali e Llesh Marashi me shokë kishin grumbulluar rreth vetes 300 – 400 burra të armatosur dhe përpiqeshin të shtonin gjithnjë e më shumë forcat e tyre. Ata kishin marrë lidhje me misionin ushtarak anglez në Shqipëri, i cili qe treguar i gatshëm t’u jepte çdo ndihmë dhe përkrahje. Aeroplanët anglezë i kishin furnizuar mbeturinat e reaksionit me armë, municione dhe veshmbathje.

Me ndihmën e anglezëve trathtarët kishin hartuar planin e një kryengritjeje kundërrevolucionare. Do të sulmonin dhe të merrnin Shkodrën me Koplikun…” (Plasari, f. 566 - 567)

Në këto rrethana, plasi kushtrimi në Grishaj. Vullkan u bë shtëpia e Luket Marashit, që ishte një poetencial i madh besë e burrërie në Malësinë e Madhe. Forcat kryengritëse, u gjenden përballë forcave ndëshkimore të Sigurimit të Shtetit e të ushtrisë, që sulmonin në ballë të gjerë.

Praktikisht, lufta kishte filluar para kohe, pra, në mëngjesin e datës 24 janar. Në këto përpjekje u vra Pjetër Gjoka, i cili, në krye të 40 burrave të Shkrelit, zbriti si ortek bore në poskomandën e Dedajt, e mori ate dhe, duke kaluar nëpër Zagore, i drejtohet vertik Bajzës. Grishajt e kishin zmbrapsur sulmin dhe ishin hedhur në kundërsulm.

Në ballë printe oficeri i ri Zef Toma, që ra duke luftuar trimërisht. Atë natë luftimesh, do të binte edhe Lulash Cuku. Gjaku i tij do të shenjtërorente besën e do të nxirrte kushtrimin. U plagosën Pjetër Gjokë Hoti, që vdiq mbas disa ditësh. U plagos nga forcat komuniste toger Gjosh Nikaj.

Luftëtarët e rezistencës kundërkomuniste, me në krye Major Llesh Marashin, u mblodhën në oborrin e Kishës së Bajzës, ku, frati At Ciril Cani (1875 – 1953) rreh kumbonën e Kishës e i lutet Zotit, që bijtë e Malësisë, të fitojnë kundër pjellës së djallit bolshevik. Kryengritësit sulmuan drejt Koplikut, nën drejtimin e Llesh Marashit. Mbas luftimesh të ashpra, ata morën postkomandën dhe spitalin dhe më mbas krejt qytetin. Kontribut të veçantë dha familja e Shaban Binakut. Mësymja vazhdoi deri në Hanin e Dedë Zefit. Të ndaluarit, u liruan të gjithë, mbasi iu morën armët. (Butka, f. 19)

“Po në të njajtën kohë edhe me bekimin e famullitarit të Shkrelit, Dom Nikollë Gazullit, Kolë Nikë Prela Marçinaj (Çekdedaj - Bzhete), u bien kumbonve për me mobilizue Shkrelin për në luftë. Kështu burrat e Shkrelit, u nisën për t’u bashkue me forcat e kryengritjes në Koplik.” (Franz Llesh Grishaj, “Shkreli dhe roli i tij në Kryengritjen Antikomuniste e Malësisë së Madhe të vitit 1945”, Revista “KUVENDI”, Shkurt, 2005, Michigan, USA, f. 24 - 49)

Partizanët nga ana e tjetër, nuk e mendonin, se do të hasnin në rezistencë aq të fortë, prandaj po vinin të qetë. Kur filloj pushka, këta nuk kishin nga të shkonin, sepse ishin të izoluar në shtigjet e ngritura dhe nuk kishte forcë ushtrie t’i shkatërronte pozicionet mbrojtëse të malësorëve, që ishin fortifikimet natyrore shumë të sigurta.

Nuk vonoi shumë, e në drejtim të Malësisë së Madhe, filluan veprimet ushtarake. Brigada e Parë Sulmuese, mori urdhërin luftarak, t’a spastronte atë nga reaksionarët e brendshëm. Të tillë konsideroheshin të gjithë ata, që kishin bindje të kundërta me komunistët. Në mëngjesin e datës 12 janar 1945, Komanda e Brigadës së Parë Sulmuese, nisi në drejtim të Kelmendit Batalionin e Parë. Një batalion i sprovuar në përpjekje, i përbërë pothuajse tërësisht nga partizanë të ardhur nga jugu i Shqipërisë, që kësaj here nuk dinin ku shkonin. Nuk njihnin terrenin. Nuk njihnin psikologjinë evendasve dhe, as me kë do të luftonin, sepse në Kelmend, nuk kishte pasur, as nuk kishte pushtues. (Dr. Martini, f. 224)

Malësorët, kishin epërsi ndaj partizanëve, sepse sëpari, bënin një luftë mbrojtëse dhe njihnin shumë mirë vendin e tyre, ku, gjatë luftimeve u vranë, plagosën dhe ranë në lumë shumë partizanë.
“Prenkë Cali bashkë me me 15 burra, u ngujuan në shpellën e famshme mbi fshatin Vukël, që u mbiquajt Shpella e Prenkë Calit, Mark Luka dëshmon: “Na, ketë shpellë e zgjodhëm për me ba qëndresën e fundit, me e la vedin e me vdek per së mbari. Për shtatë ditë rresht, gryka e shpellës nuk ka pushue as natë as ditë prej plumbave e zjarrit të mitrolozave.

Komunistët vendosën me na marrë me uri e me pabesi. Na u dorëzuem me një kusht, që të mos dhunoheshim. Por komunistët nuk e mbajtën fjalën e dhanë dhe as besimin e Fratit. Kur na çuen në shtabin e Batalionit në Rrapsh të Hotit, Mehmet Shehu, u ndodh ballë për ballë me Prenkën:
- E, Prekë Cali, - i tha Mehmeti, - të pat ardhur dita t’a mbyllësh historinë tënde me shkronja ari, po të bëheshe me ne! Pse bëre kështu?

- Zotni, - iu përgjigj Prenkë Cali, - faji bie mbi ju, se ju u batë aleat me anmikun shekullor tonin, me Serbin.” (Butka, f. 16)

Ky ishte shpiegimi i vetëm i kundërshtimit të tyne (malësorëve) me armë, të “brigadave partizane” shqiptaro – malaziase, në vjetin 1944 – 1945. Ky ishte shpiegimi i vetëm, që ata iu “dorëzuen vllazënve tanë”, autoriteteve ushtarake shqiptare, si dhe naiviteti i përgjegjeve të tyne para Gjykatës Ushtarake, që nuk kuptonte, e si rrjedhim, i trajtonte si “trathtarë”!

Pse nuk kishin ndihmue “Lëvizjen Nacional – Çlirimtare?” Sepse ishte e lidhun me serbët e malaziasit, anmiqt tonë shekullorë. Pse kishin rrokë armët kundër “brigadave tona?” Sepse bashkëpunojshin me brigadat serbe e malaziase, e nuk u kishim besën. Pse i nënshtroheshin influencës së klerit katolik? Sepse ata kanë qenë gjithmonë me ne, në të mirë e në të keq…! Madhështia e malsorit të çiltër shqiptar, ngrihej para Gjykatës, si monument, që dëshmonte vogëlsinë e mendjemëdhenjve komunistë, në pozitën e gjykatësit. Epërsia morale e qëndrimit të viktimës, ishte i qartë edhe para tragjedisë, që përgatitej pa turp, nga nji udhëheqje servile e interesave të huaja, nji udhëheqje e degjenerueme nga epshi për pushtet të pakufi.

E gjithë seanca e gjyqit, sidomos me ata të moshës së kalueme, u përshkue nga nji vijë kombëtare, parimore, e drejtë, e malësorëve të thjeshtë, në përleshje me vijën politike të lëvizjes internacionale, që imponohej me gjak mbi popullsinë që e përbuzte. Pyetjet e egra kërcënuese merrshin përgjegjen e thjeshtë e të njerëzishme të malësorëve, të bindun në drejtësinë e kauzës së tyne. Edhe kur u dha dënimi me vdekje, ata nuk u tronditën, megjithëse nuk arrijshin me kuptue, si mund të dënohet nga shqiptari, nji shqiptar, që ka mbrojt tokën shqiptare brez mbas brezi.

Shikojshin rreth e rrotull, sikur pritshin që “populli i Shkodrës” të thonte diçka për ata, për të kaluemen e tyne, për pafajsinë e tyne. Shkodranët, që njihshin mirë historinë e tyne, u befasuen nga britmat histerike në sallë, të publikut të zgjedhun, që shpërthyen, si me urdhën, kundër “kriminelëve”, tue kërkue me kambëngulje ekzekutimin e tyne, sa ma parë. Populli i Shkodrës ishte përçudnue… ose strukë në shtëpi, i frikësuem deri në palc. “Shkodrës i kishte vdekë ora!” Ishte pasqyra e nji përmbysjeje të plotë politike, si rrjedhim i ngurtëzimit të ngadalshëm moral, që kishte pësue shoqnia shqiptare, sidomos gjatë vjetve të luftës…!

Ekzekutimet, me gjyq e pa gjyq, bashkë me viktimën, vritshin edhe vetë idenë e “revolucionit çlirimtar”, idenë e lirisë dhe premtimin për nji botë ma të mirë, që do të sillte revolucioni. Ekzekutimet, e njollosën “revolucionin”, e nxinë imazhin e tij, e asgjesuen atë. Sepse, zemrat dhe shpirtët e shumicës së heshtun, filluen të kalbëzohen, bashkë me kufomat që shtriheshin pa jetë nëpër rrugët e katundit, në sheshet e qytetit, në poligonët e qitjes ushtarake e të ekzekutimit. Kudo të shihte syni kufoma, të mbulueme e të pambulueme, gjithëherë aty para syve të të gjithëve, si përmendore kokëforta, për ata që ende jetojshin, e tregojshin sa i randë ishte çmimi i krimit e sa i boshatisun ishte koncepti i nji revolucioni pa mëshirë e pa zemërgjanësi! (Prof. Repishti, f. 105)

Prometeu i çështjes nacionale Prenkë Cali dhe besniku deri në fund Mirash Fran Rrukaj, e dinin se mbas kësaj që ndodhi, brigadat partizane do të dyndeshin nga Rapsha e Hotit dhe Kelmendi, si dhe nga krahu tjetër i Gusisë, ku, kishin përkrahjen e vëllezërve siamez sllav. Në këto kushte, nacionalistët morën udhën e arratisë. Hienat e pangopshëm komunist, u lëshuan nga të dy krahët mbi krahinë.
Mehmet Shehu, me brigadën e vet ndeshkuese të inkuizicionit kundërmalësorë e kundërkatolikë, vendoset në fushim në fushën e Rapshës. Malësorët, prisnin gjëmen e madhe në shtëpitë e tyre. Nuk kishte informacion, se kush e kishte radhën: Kelmendi apo Kastrati.

Në natën e 1 janarit 1945, kryexhelati terrorist Mehmet Shehu, si bir kleriku muhamedan, e përgjaku Kelmendin. Me urretjen patologjike të trashëguar nga koha e pushtimit turk, sulmi i paramenduar prej hienave ishte i befasishëm. Nga Gryka e Grabomit dy toga me ushtarë “druzhe Tito” (shoku J.B.Tito) sllavoserbo – malazias (në kohën kur u vendos komunizmi në Mal të Zi, president ishte miku i Enver Hoxhës malaziasi Blazho Jovanoviq, shënimi im K.K.), marshuan drejt Kelmendit. Ata hapën zjarr tek Ura e Tamarës mbi popullatën e pambrojtur, me synime të pastra spastruese pa mëshirë.

Brigadat e Ndjekjes, të drejtuar nga kriminelët Mehmet Shehu e Fejzi Micoli, e forcat e Sigurimit të stacionuar në 26 kampet e burgjeve, hetuesisë, torturave etj., në Qarkun e Shkodrës, të mbështetur nga Ushtria Jugosllave, më 15 janar 1945 përfundimisht pushtojnë Vuklin.

Sikurse pritej, menjëherë bishat partizane, iu vërsulën luftëtarëve malësorë, i lidhën dhe ushtruan dhunë mbi ta. Si në kohën e skllevërve, i lidhën me konop njëri mbas tjetrit, duke i shtyrë. Ata mezi lëviznin, nga mundimet me ditët e tëra pa gjumë. Më mbas i hypën në një kamion e shpejt i nisën për Shkodër. Njësitë partizane, që i shoqëronin ishin të vogla, mbasi pjesa më e madhe qëndruan aty, për të filluar terrorin në Kelmend.

Ata që janë dëshmitarë të kësaj mizorie të pashembullt, e kanë parë me sy e provuar mbi shpinën e vuajtur torturat, që asnjëherë s’mund t’i parashikonte mendja e njeriut. Të gjithë të plagosurit e arrestuar, i lidhën mbas kalit dhe ashtu nën torturë, ata pothuajse ishin në prag të vdekjes së sigurtë.

Prenkë Cali, me 15 trima kelmendas kapen rob, duke i kaluar formalisht gjyqit ushtarak, i cili, i dënoi menjëherë me pushkatim. Brigadat e Ndjekjes bënë kërdi, duke derdhur gjak të pastër malësori shqiptar. Partizanët të uritur vranë e shkatërruan, dogjën dhe prenë, e sëfundi pushtuan Kelmendin e papushtuar në shekuj.

“Ishte mbasdite e unë po qëndroja me nji shok përbri zyrës së Posttelegrafës. Diku u dëgjuan të shtëna armësh. Njerëzit kishin marrë lajmin, se Prenka asht dorëzu e pritet t’a binin para Postës. U shihnin grupe individësh. Dikush në heshtje, e të tjerë shakllabana që banin komente. Mbas disa kohe, u panë kamionat. Ato lëviznin ngadalë, saqë u afruan pak nga pak aty, ku, populli mund t’i shihte shumë mirë “reaksionarët”, që s’mundën t’i përballonin ushtrisë.

Ishin pikërisht këto komente, që banin njerëzit servila e katila, që asnjiherë nuk u ngopën me gjakun e sternipave ilirian. Binte në sy shtati i tyne si lisat e bjeshkëve të Kelmendit, ku, mes tyne dallohej trupi vigan i martirit Prenk Cali. Disa fundrrina komunistë, filluan t’i pështynin e përbuznin ashtu të lidhun.

Kjo pamje e shemtum ma prekte shpirtin. Edhe unë, si kureshtarët, që erdhen duke u shtue rrinim të ngrim në heshtje me keqardhje, që vriste me logjikën e përbuzjes masakruesit e burrit vigan kelmendas, që shikonte se ku po shkonte qyteti i tyne i dashtun Shkodra, e cila, pretendonte, se ishte qyteti ma i zhvillum në Shqipni…

Grupi i Prenkës, doli në gjyqin komunist. Ai i zhvillua në nji ndërtesë dykatëshe, diku në veriperëndim të Gjimnazit. Unë ndoqa tri seanca, si dëshmitarë okularë në at se çfarë dëgjova e pash ndaj tij. Në fillim të seancës, nuk lejohej me marrë pjesë shumë popull, mbasi komunistët kërkonin që gjyqi të zhvillohej sa ma shpejt. Prenka, nuk ishte vetëm i pushkës, besës, traditës etj., por edhe nji trim, që me gojën e vet nxirrte fjalë të matuna, i qetë, që mohonte pa frikë të gjithë akuzat e rreshtume kundër tij.

“Unë jam këtu, - u shpreh Prenka – ndër të tjera, për me marrë pergjegjësin e luftës kundra partizanëve që u ba në Kelmend. Dhe të drejtë tjetër nuk keni pse më akuzoni. Kam luftue kundra shkjeve, kur deshten me na nda prej nanës Shqipni dhe kam mbrojt at çka asht e jona. Mundësi ma të madhe nuk kam pas. Vërtet jam malcor pa shkollë, por jam shqiptar. Ju më keni marrë në besë, e s’kam nevojë me ju kërkue falje. Unë as Mbretit si kam kerkue falje, kur më ka dënue se isha opozitar…” (Pikolini, f. 55)

Por këta, ndonëse përdoren barbarinë komuniste, nuk arritën me tutë (friksu) dhe mposhtë krenarinë e Malësisë. Malësori e pagoi, por kurrë nuk trathtoi truallin e shtëpisë së vet, duke mbrojtur lirinë nga ofensiva komuniste asokohe.

Me shumë urretje, se nuk mundën të kapnin luftëtarët nacionalistë të lirisë, forcat terroriste partizane: “… banë nji kërdi të zezë, tue torturue deri edhe gra e fëmi. Ata mashkuj apo luftëtar, që gjendeshin në shtëpi i arrestonin, u digjnin shtëpitë, u merrnin pasuninë, ndërsa familjet (e luftarëve në arrati) e tyne i internonin në krahinat e vendit…

Edhe Prenka, me nji çetë luftarësh trima e besnikë, vendosi e u ngujua në nji shpellë, që ishte mjaft e ilzolueme e i përngjante nji fortese të vogël, me nji shpresë fare të vogël, se mund të bante si dikur Kelmendi me ushtrinë turke, të cilët, zinin vende në ndonji luginë ose bregore, duke mos i ndjekur kryengritësit nëpër male.

Nga ana e tjetër, Prenka kishte disa djem të rinj (Simbas tregimeve të Don Tomë Lacaj, kujton, se ai, kishte me vete në shpellë, një djalë të ri adolishent në moshën 15 vjeç, të quajtur Maç Luca (1930) nga Vukli, që ishte djalë i vetëm (dëshire) në familje, dhe komunistët i kanë thanë atij, se do t’ia falim jetën djaloshit të ri. Por në fakt, kur janë dorëzuar, mbas gjyqit të zhvilluar në Shkodër, fëmija Maç Luca, dënohet 5 vjet me heqje lirie në burg…

Ai sot është gjallë. Prej vitit 1991, është Kryetar i Shoqatës së ish - Përndjekurve e të Denuarve Politikë të Shqipërisë, për katundin e Vuklit (Kelmend) në Malësi të Madhe, shënimi im K.K.), që nuk donte të rrezikohen, sikur ky të bante rezistencë me armë. Prandaj, u kërkoj partizanëve, nëpërmjet Fratit disa kushte:

- Meqë udhëtimi do të bahej me ecje në kambë nëpër Kelmend, të lejohen të kalojnë të armatosun;
- Të mos i cënojnë (keqtrajtoj) askush me dorë;

- Gjykata të bajnë punën e saj.

Këto kushte komunistët ia premtuen, por si zakonisht nuk i mbajtën. Ata porsa kaluen nji copë rrugë të shoqnuem e të rrethuem me partizanë, i çarmatosën, u lidhën duart, i ulën drejt e në Koplik. Ne e nesre, nadje herët, i nisën në qytetin e Shkodrës, në të ashtequjtunin “Burgu Gjerman”…

Prenka asokohe 73 vjeç, i burgosun në nji dhomë më vete. Kur të burgosunit ndryheshin në dhoma, atë e nxirrnin dhe shëtiste i vetëm në oborrin e burgut. Ai kishte nji tjetër trajtim prej të burgosurve të tjerë.” (Mali, f. 341)

Prenka, ka qenë i bindur se do ta vrasin, por është prerë në besë nga komunistët, të cilët, i kanë premtuar në fillim, se do t’ia falin jetën fëmijës Maç Lucës. Mbas burgut, i riu kelmendas është martuar. Familja e tij tashmë nuk është e shuar...

Më 25 mars 1945, rreth orës 5 të mëngjesit, burri i Kelmendit Prenkë Cali, i lidhur bërryl në bërryl me brezat e belit të Malësisë, dhe me duart mbrapa të mbërthyer ndër vargoj në drunj, u ndodh para brigadës së pushkatimit në Zall të Kirit. Ai nuk u tremb nga vdekja e nuk pranoi që të kthehej me shpinë nga pushka, por me zë të fortë britti. Ai u dha zemër djemve të rinj, që po jepnin jetën për te e për Liri. Me gjoks përpara, ky vigan i pamposhtur, u tregoi komunistëve sesi vdes shqiptari.

Ndoshta kjo nuk do të dihej kurrë, por për fat aty është ndodhur prifti Don Tomë Laca, i cili, u ka bërë shartet (sakramentet) e fundit mbas pushkatimit… I vetmi, që mungonte nga kufomat e të vrarëve atë ditë ishte poeti Don Ndre Zadeja, i cili, u bajt menjëherë nga Don Tomë Laca (1898 – 1962) dhe tre seminaristë (martiri Mark Ndoc Çuni (1920 – 1946) etj.), që e përcollën në varrezat katolike të qytetit në Rëmaj.

Mbas këtij akti nga komunistët (që kryenin masakrime me pushkatime), nuk u dhanë më asnjë kufomë e të vrarëve dhe as nuk lejuan më që të shkoj prifti aty, për t’i bërë shartet e fundit...
Atë ditë dhimbjeje, shumë qytetarë shkodranë i kishin mbështetur mbas murit të vorreze, ku, binin në sy trimat malësorë me çakçirë. Prenkë Cali, ishte i copëtuar në fytyrë nga breshërija e mitralozave. Ai ishte me kësulë në njërin sy dhe me cigare në gojë. Edhe pse të vdekur, komunistët gjakatarë, nuk ngopeshin me veprën e tyre të poshtër e trathtare. Vetë pjesëtarët e togave të pushkatimit, kanë filluar të flasin e shkruajnë në media me ose pa pendesë…

Po atë ditë, më 25 mars të vitit 1945, hafijet kasnecë komunistë, në muret e qytetit të Shkodrës ngjitën afishe të mëdha, të cilat, kishin titullin: “Pushkatohen kriminelat e Luftës dhe Armiqtë e Popullit”, ku, më mbas vijojnë emrat:
1. Prenk Cali
2. Dom Ndre Zadeja
3. Luigj Gjeto Kastrati
4. Ndok Nik Bardhoku
5. Ndrek Loka
6. Arif Selim Hyseni
7. Ded Lulash Smajli
8. Gjok Nikaj
9. Dul Bajrami
10. Mark Luc Gjoni
11. Tom Lek Daka
12. Maliq Bajrami
13. Gjok Nikoll Voci
14. Pjetër Ded Gjedashi.

Studiuesi e publicisti Ing. Mërgim Korça, gjatë hulumtimeve për përgatitjen e dorëshkrimit: “Në përkujtim të Kryengritjes Armatosur të Malësisë Madhe”, shkruan:

“Si sot e kam parasysh, kur e pruene duer lidhë n’shehët t’Shkodrës kreshnikun Prenk Calin! Ecte kryenaltë, me mjekër t’dendun aj, si me kenë fitues. Por shkjau, brateja e partizanve ngjallnjyes, ia kish n’vesh t’vjerrun trimit inadin. E ndalne mjedis Fushës Çelë, e ulne n’gjuj e nji partizane e ekzaltueme ia rroi mjekrrën pa lagë atij. Mjes gishtave t’duerve t’mija me t’cillat kishem mlue ftyrën, kureshtja m’bate me e pa si i shkojshin lotët kreshnikut qi za nuk xirrte dhimbet!

Kjo pamje e mbrame qi kam e prijsit maleve qi pat thye shkjetë n’luftimet e 1911 - ës e të 1913 - ës. Mbas kësaj veç kur ndjeva se e kishin denue me vdekje dhe me 25 mars njimij’ e nandëqind’ e katërdhet’ e pesë e kishin pushkatue Prenk Calin. Ksisoji komunistat shqyptarë e vrane anmikun e betuem të shkjaut dhe e hapne rrugën m’u shkue uji n’mulli t’tyne!”

Por odiseja e të ngujuarve në shpellë, nuk do të përfundonte me dorëzimin e tyre. Të parët, që u pushkatuan, ishin:

Dedë Lulash Smajli dhe Dedë Gjon Deda, të cilëve, i kishin prerë me parë mishin dhe trupin me sopatë.

Fran Zef Bajraktarit, ia nxorrën sytë dhe e varrosën të gjallë me gurët e malit.

Luc Gjon Bajraktarin, e prenë në qafë me bajonetë dhe e hodhën në greminë.

Fran Zef Bajraktarin e groposën të gjallë, mbasi i dogjën kullën.

Marash Vat Lumajn, e pushkatuan para popullit të Vermoshit, si agjitator kundër bolshevizmit.
Dedë Prekë Nikën, e sollën nga kampi i Tepelenës dhe e pushkatuan pa gjyq, në mes të kelmendasve.

Ujk Mark Biku, u pushkatua në mes të katundit Brojë, për të ngjallur panik.

Nikë Mark Rezaj, i cili, qëndroi 21 ditë i varur në burgun e Koplikut, u pushkatua përsëri pa gjyq.
Gjelosh Fran Pellumbi, vdiq në burgun e Kavajës nga torturat çnjerëzore, me fjalëte fundit: Poshtë komunizmi!

Mbas një gjyqi në Shkodër, u dënua me vdekje kreshniku i Vermoshit, plaku 73 vjeçarë Prenkë Cali. Ky gjyq, do të dënonte plot 25 vetë, nga të cilët edhe 4 me burgim të përjetshëm, ndërsa të tjerët kryesisht me 30 vjet burg. Kështu Kelmendi u përzhit dhe u ndeshkua përsëri. (Butka, f. 17 – 18)
Këto janë kelmendasit e Malësia, që kishin të ruajtur në gene prej gjeneratave virtytet më të mira, si mikpritës e bujarë, trima sypatrembur e atdhedashës, njerëz të besës e fetarë. Ata e donin meshtarin si antarë të familjes, duke i besuar fjalën e nderit…

Malësia, humbi 137 bijë të saj, trimat e devotshëm në kryengritje. U burgosën 345 burra e u internuan 41 familje të shpallura reaksionare. Malësia, u vesh me petkun e zisë. Malësorët trima, denbabaden të patundur në trojet e tyre, u shpërngulën në kampet e internimit të Tepelenës, të Kavajës, të Vloçishtit, në burgjet e kampet e punës, më çnjerëzore që ka njohur historia. (Butka, f. 21)

Në momentin, që do ta ekzekutonin heroin legjendar të kufijve shqiptarë toga e zezë e pushkatimit komunist, kërkojnë që të dënuarit me pushkatim të kthehen mbrapa (me shpinë) dhe t’ua mbyllin sytë. Por Prenkë Cali, në mënyrë kategorike kundërshton, duke thënë fjalët:

“ - Nuk shkohet n’Parajs me shpin dhe me sy t’mbyllun” dhe siç ishte duarlidhur, ngrehi kryet lart, tregoi gjoksin, e zbuluar nga këmisha e grisur e u tha:

“ - Kështu vdes shqiptari”.

Para se të rrëzohej, ai trup si një lis, nga plumbat e shqiptarëve të armiqve të nacionit të vet, zëri i fuqishëm i malësorit të bjeshkëve, ushtroi si jehona e luginave:

“ - Rrnoft Shqipnia! Rrnoft populli shqiptar! Heret a vonë Shqipnia do të fitojë.” (Lajçaj, f. 70)
Për meritat e mëdha të padiskutueshme Presidenti i Republikës së Shqipërisë Dr. Sali Berisha, më 25 qershor 1993, Prenkë Calin e dekoron me dekret #569 me medaljen “Martiri i Demokracisë”, duke nderuar dhe respektuar me veneracion të gjithë Malësinë e Madhe. Më 15 qershor 2000, në lagjen “Skanderbeg” të qytetit Shkodër, përurohet vendosja e monumentit të Prenkë Calit. Projekti dhe realizmi i shtatores, u bë prej skulptorit të njohur shqiptar Muntaz Dhramit.

Do të pëlqente, që në shenjë nderimi dhe respekti, për gjakun e derdhur nga martirët nacionalistë në Shqipëri e Kosovë, të shënoj fragmente të poezisë “LIRIA”, të personalitetit të shquar e poetit brilant të nacionit Don Ndre Mjedja, shkruar në vitin 1911. E, mos i harroni këto vargje, …jo, kurrë mos i harroni!…

O Shqype, o zogjtë e malëvet, kallxoni
A shndritë rreze lirije mbi ato maje?
Mbi bjeshkë të thepisuna e nd’ograjë
Ku del gurra e gjimon përmallshëm kroni?
A keni ndie ndokund kah fluturoni
Nëpër shkrepa me ushtue kangën e saj…
U kputne hekrat, e lirim malcori,
Lirim deti kumbon e ja sjellë bregut;
Lirim përgjigjen qysh kah Labradori
E Virgjin’ja e New York – u, syni i tregut.
Të lumtë, o Washington! U zhvillat qielli…
E ndjeu toka njatë shend e u gëzue si fëmija
Që i qeshet lokes kur ja rreshë krahnorit;…
Lirin’ e keni ju! Na hekra kemi.
Na terr e niegull deri në ditt ma të vona;
Na pa emën kërkund, pa Atdhe; na jemi
Sherbtorët e të huejve nëpër vende tona.
Porsi berre qi bleu mishtari vemi
Mbas shkopit, të kalamenduna, ku s’dona…
Frymë të re tui shprazun për gjithkahna, hija
E Skanderbegut. Qe ndër djepa rrisin
Nanat e Hotit djelmënin ushtore,
E idhnim n’anmikun nëpër gji ju qisin.
E nalt ndër maje, bukuri mbretnore,
Hapi flatrat e mnershme qi përshndrisin,
Me thoj t’harkuem Shqypja Arbënore.


K.Kapinova